Bovenwindse eilanden

We zijn sinds eergisteren op St Maarten, een klein stukje koninkrijk der Nederlanden.
We hebben de bovenwindse eilanden snel gedaan, want we willen in juli in de noordoost kust van de Verenigde Staten zijn en dat is nog een heel eind zeilen.

Op Bequia zijn we wat langer gebleven dan oorspronkelijke gepland. We hebben er een regenopvang zeiltje laten maken. De rasta groene- en fruitmarkt was vooral leuk op Bequia. De meeste verkopers zijn rasta´s die allemaal aan je willen verkopen. We probeerden van iedereen iets te kopen en dat viel bij sommigen erg in de smaak. We zijn naar een zeeschildpadden opvang centrum geweest. De eieren worden al geraapt voordat de schildpadden uitkomen, omdat de eilandbewoners niet alleen de schildpadden eten, maar ook de eieren. De schildpadden blijven tot ze 4 jaar zijn in het centrum en dan worden ze uitgezet. In het centrum overleeft 1 op de 4 het, terwijl in de natuur 1 op de 4000 overleeft.

Vanuit Bequia naar de Ile des Saintes gezeild, we hebben St Vincent en St Lucia, Martinique en Dominica overgeslagen. Ile des Saintes zijn kleine eilanden onder Guadeloupe, die bij Guadeloupe horen. Tot dan toe hadden we steeds met 2 reven in het grootzeil gezeild, die konden er uit, want de sterke passaatwind was even weg. We hebben zelfs een stukje op de motor gevaren omdat de wind op was. We hebben er 2 nachten en een dag over gedaan.
Guadeloupe is Frans en dat merk je meteen, want naast dat er opeens veel meer Franse boten zijn, zijn er echte Franse producten te krijgen en je betaald met de Euro.
We hebben lekker stokbrood met brie gegeten met een glaasje Franse wijn erbij.
Bij een mooie rots, pain de sucre, een duikje gemaakt. Er zaten hele grote vazen (koralen in de vorm van een vaas).

Guadeloupe heeft de vorm van een vlinder en wij zijn naar het midden gezeild, naar Point a Pitre. We zijn er voor anker gaan liggen op de rivier, Rivìere Salée, die midden door Guadeloupe loopt met aan beide zijden van de rivier mangroven. Er zijn 2 bruggen die eens per dag open gaan, de zuidelijkste brug om 5 uur ´s ochtends. Dus we lagen klaar om erdoor te gaan. Gelukkig werd het al snel licht en konden we de mangroven goed zien. De rivier vanaf de brug is ongeveer 3,5 mijl, we waren er na een uur weer doorheen. Dan kom je in een gebied met ondieptes en rifjes. We zijn er voor anker gegaan en hebben er de dag doorgebracht. We hadden besloten rond middernacht te vertrekken om naar Monserrat te zeilen. We moesten nog een stukje door de ondieptes en een rif door, maar het was goed aangegeven door boeien.
Toen we op het grootzeil zachtjes richting de boeien van de doorgang door het rif zeilden in het donker, werd het steeds ondieper. We snapten er niets van en voor we het wisten zaten we op het rif. De boot bonkte af en toe tegen een koraalhoofd aan en we konden niet meer omdraaien. Snel zeil naar beneden, motor aan, maar we werden door de wind nog verder het rif op geduwd. Het was er nog maar iets meer dan een meter diep. Het was laag water dus het water zou gaan stijgen. Ivo blijft gelukkig koel en heeft het anker en 20 meter ketting over boord gegooid, z´n laarzen aangedaan en is in het water met het anker de richting opgelopen waar we vandaan kwamen en daar het anker erin gegooid. Ondertussen zat ik trillend met het roer in de hand en hoorde de boot af en toe ergens tegenaan bonken, een erg naar geluid. Ivo heeft spanning op de ketting gezet en binnen een half uur waren we helemaal los van het rif en konden we terug varen naar waar we vandaan kwamen. Het bleek dat we niet goed op het kaartje uit ons boek gekeken hadden, we hadden een boei gemist. Erg stom dus en we zullen niet snel meer in het donker zoiets doen en beter uitkijken. Gelukkig heeft Ivo de boot erg stevig gebouwd en het bleek dat er alleen wat verf van de onderkant is.

De volgende ochtend voeren we langs de oostkant van Monserrat en keken naar de rokende vulkaan en naar het gebied waar de as lawines in zee zijn gespoeld. Je mag er niet vlak langs de kust varen. Sinds 1995 is de Sourfriere Hills vulkaan actief, het is de enige actieve vulkaan in het Caribisch gebied. Toen de vulkaan actief werd is de hoofdstad Plymouth en 2/3 van het eiland door as bedolven. Sindsdien vertoont de vulkaan iedere keer weer activiteiten. Van de oorspronkelijke 11.000 bewoners zijn er ongeveer 4.000 overgebleven, die op het nog bewoonbare noorden van het eiland wonen. In dit gebied zijn huizen gebouwd voor de mensen die uit het zuiden moesten vluchten.
We hebben met een taxichauffeur een tochtje over het eiland gemaakt. Het noorden is heel mooi groen en bergachtig. We zijn naar het observatie centrum van de vulkaan geweest. Daar heb je uitzicht op de rokende vulkaan en zie je Plymouth liggen. We hebben video´s gezien van de uitbarstingen van de vulkaan, die gepaard ging met grote as wolken en stromen as en puin die naar beneden komen. Het ziet er heel indrukwekkend uit. Men dacht even dat de vulkaan tot rust gekomen was, maar sinds 8 januari zijn er weer activiteiten. De huizen waar men sinds een paar jaar weer naar terug is gegaan moest men opnieuw verlaten. We zijn in een gebied geweest met mooi huizen waar opeens een hek staat met een bord dat je niet verder mag. Aan de andere kant van het hek staan huizen waar men niet meer in mag. Dat doet erg vreemd aan.
Onze gids woont in Salem, een gebied waar hij ook een hele tijd niet heeft mogen komen, maar nu woont hij al weer een paar jaar in zijn huis.

We zijn naar het koninkrijk der Nederlanden gezeild te beginnen bij St Eustatius (Statia).
In Oranjebaai hebben we ons anker uitgegooid. Oranjestad ligt voor het grootste gedeelte op een heuvel. In de 18de eeuw was St Eustatius welvarend vanwege de handel in slaven, wapens etc. St Eustatius erkende als eerste de Verenigde Staten en dreef er handel mee. Onderaan de heuvel bij de waterkant stonden in die tijd huizen en pakhuizen die door een orkaan verwoest zijn. Je ziet de ruïnes er nog van en je kan tussen de stenen die in het water liggen al snorkelend nog potscherven en kralen vinden.
In Oranjestad op de heuvel staan een hele hoop ruïnes, een oude synagoge, een Nederlands hervormde kerk en oude huizen waarvan je kan zien dat daar vroeger wel mensen met geld hebben gewoond. Fort Oranje ligt er trouwens nog goed bij. We dachten dat we op Statia Nederlands konden praten, maar de mensen, die overigens erg vriendelijk zijn, praten Engels.
We hebben een tochtje met een scooter over het eiland gemaakt. Ivo was helemaal weg van de scooter, hij scheurde met 80 over de rechte stukken en vond het prachtig. Hij wil nu op ieder eiland een scooter huren. In een middag kan je alle verharde wegen doen, en we hebben in de botanische tuin nog een rondleiding gehad.
De Quill (oorspronkelijk kuil) is de vulkaan met symmetrische krater. Ik ben op een ochtend naar de rand van de krater gelopen en verder naar boven geklauterd naar een uitzichtpunt. Je kijkt dan in de groene krater en over een stuk van het eiland. Verder nog een duikje gemaakt bij een mooi rifje waar schildpadden, haaien en mooie vissen te zien waren.

Na een paar dagen doorgegaan naar de volgende Antil, Saba.
Saba komt steil omhoog uit het water. De weg van Fort baai naar het eerste dorp The Bottom gaat steil omhoog. We ontmoeten in een parkje 3 oude vrouwtjes, die vonden dat we absoluut een tochtje over het eiland moesten maken. Eén van de vrouwen nam ons mee naar haar huis om een taxi voor de volgende dag te regelen. We hebben met een Fins Nederlands stel van een andere zeilboot een tochtje van1,5 uur gemaakt en we hebben heerlijk gegeten in Winward side, het andere dorp op het eiland. Saba ziet er erg keurig en onderhouden uit, vooral vergeleken met St Eustatius. Alle huizen zijn wit met rode daken en groene kozijnen. De Sabanezen zijn harde werkers en erg trots op hun eiland en voelen zich deel van het koninkrijk, in tegenstelling tot de mensen op Statia, die zegt het niet zoveel.
We hebben eerst 2 nachten voor anker gelegen bij The Ladder een steile trap van ongeveer 800 treden, die vroeger de enige toegang tot het eiland was en waar je in het midden bij het huisje moest inklaren als je aan land kwam met een boot. Alle goederen gingen langs deze steile trap omhoog. Wij zijn de trap op en neer gegaan, 1600 treden dus, maar je wordt beloond met een prachtig uitzicht over de Caribische zee met daarin je eigen boot voor anker.
Daarna nog iets verder bij de noordwest punt voor anker in Wells bay. Je ligt in de buurt bij Torrenspoint en daar heb ik 11 jaar geleden gedoken. Maar snorkelen is hier ook fantastisch, want het zicht is erg goed. De keren dat we er gingen snorkelen zagen we minstens 4 schildpadden zwemmen en erg veel vissen.

Tijdens ons tochtje naar St Maarten was de passaatwind weer terug, en we zeilden met 2 reven in het grootzeil en de kluiver zo´n 6 knopen, het ging lekker vlot.
Nu zijn we op St Maarten waar veel andere Nederlandse zeilers liggen die binnenkort vertrekken om via Bermuda en de Azoren terug naar Nederland te gaan.
Na alle rustige eilanden is het hier weer erg druk. Maar we zijn hier vooral om weer spullen en eten in te slaan, de was te doen, etc.
Daarna gaan we kijken hoe de Maagdeneilanden aan hun naam komen.