North Carolina tot New York
Door: Fenneke
Blijf op de hoogte en volg Ivo en Fenneke
30 Juni 2008 | Verenigde Staten, New York
We zijn nu 2 jaar op reis, en ik moet even uitleggen waarom we weer in de VS zijn. Vorig jaar toen we in Maine waren hadden we te weinig tijd om overal naartoe te zeilen. Daarom hebben we toen besloten nog een zomer naar het noorden van de VS te gaan. Onze nieuwe plannen zijn nu om deze zomer tot Nova Scotia, Canada, te varen en de boot daar in de winter achter te laten op de kant. We gaan dan een winter in Nederland wonen om te kijken hoe het er is. Dan gaan we volgend jaar april terug naar Nova Scotia en in de zomer naar New Foundland en daarna weer afzakken de Verenigde Staten in. Voor zover onze nieuwe plannen.
We hadden in Beaufort al een Nederlandse boot ontmoet, de Zeezot, maar een paar dagen later zagen we weer een boot met een Nederlandse vlag liggen. Het was de Spirit, met Ans en Gerjan aan boord. We hebben er een drankje gedronken en we zijn ’s avonds nog met z’n vieren naar de Back street bar geweest.
Vanuit Beaufort zijn we naar Cape Lookout gegaan, een prachtig soort waddengebied. Er liggen mooie schelpen op het strand en ik kwam met een tas vol terug na een wandeling. We zouden om Cape Hatteras zeilen, maar ik wilde nog een nachtje in Cape Lookout blijven. Achteraf was dat dom, want de volgende ochtend zagen we dat de wind naar het noorden ging draaien en we waren gewaarschuwd dat het bij Cape Hatteras ruig kan zijn. Ivo besloot dat we binnendoor gingen zeilen en wel langs de buiteneilanden over ondieptes. Ik vond het niet zo’n geweldig idee, want ik wordt zenuwachtig als ik op de diepte meter zie dat we bijna aan de grond zitten. Na een half uur varen zaten we voor het eerst vast in het zand, maar het water kwam opzetten, dus we kwamen er weer vanaf. De 2e keer dat we vastzaten was op een stuk waar we ook geen andere boten zagen varen en het was al bijna hoogwater. Het koste ons dan ook wat moeite om weer los te komen, Ivo moest anker en ketting in het water gooien en het anker naar de diepte sleuren. Door daarna de ketting weer binnen te halen gingen we langzaam weer drijven en kwamen we los. Wat een gedoe, we konden gewoon niet verder en ’s middags lagen we weer bij Cape Lookout. We hadden een dag verloren, maar zagen toen wel rondom de boot een paar keer schildpadden boven komen, dat maakte weer wat goed .
De wind zou een paar dagen noordelijk blijven, dus we moesten via de Intra Coastal Waterway naar Norfolk, dit stuk hebben we vorig najaar andersom gedaan (zie stukje Kreken en moerassen). We hebben er deze keer 4 dagen over gedaan, waarbij we 2 dagen nog lekker hebben kunnen zeilen en één dag tegen de wind hebben moeten beuken op de motor. We lagen in de Pasquotank rivier geankerd en toen we ’s ochtends om 5 uur opstonden hing er mist over het water, het was een prachtig gezicht. Tijdens onze tocht naar de sluis van de Dismal Swamp zagen we visarenden en een adelaar die van tak tot tak voor ons uit bleef vliegen. Aan het eind van de Dismal Swamp bij Deep Creek is weer een brug en een sluis en we waren de enige boot die er ’s middags doorheen wilde. De sluiswachter, Robert, had alle tijd en wij ook, dus we kregen een colaatje van hem. Robert is een grappige vrolijke sluiswachter, hij heeft een hele schelpentuin en heeft schelpen waar hij op kan toeteren. Hij heeft voor ons van een conch schelp een toeter gemaakt.
We hebben een nachtje in Southport in het kleine veerboothaventje gelegen en zijn de volgende morgen weer vroeg vertrokken.
We zijn vanuit Southport de mond van de Chesapeake uitgezeild en langs de kust richting het noorden gegaan. We zeilden ’s nachts door en tijdens mijn wacht zag ik razendsnel een rolwolk aan komen en ik zag onze snelheid toenemen. We zeilden op grootzeil en uitgeboomde kluiver. Het liep zo snel op dat ik meteen Ivo riep en toen die het grootzeil naar beneden haalde gingen we inmiddels meer dan 8 knopen. Nadat het grootzeil weg was gingen we nog 8 knopen op de kluiver. Maar toen alle zeilen weg waren was de wind alweer helemaal ingekakt en ging het regenen. Mijn wacht zat er op dus ik ben lekker gaan slapen en toen ik weer wakker werd voeren we op de motor en we konden pas later overdag weer zeilen. Ivo riep de Zeezot op en die antwoorden ook nog. We wilden in Cape May stoppen, en de Zeezot lag er al voor anker toen we er ’s middags aan kwamen. We zijn aan elkaar gaan liggen en gezellig gaan borrelen. De dagen erna verder richting noorden, maar ’s middags gestopt bij Atlantic City omdat er onweer voorspelt was. De volgende middag vertrokken en ’s avonds bij Barnegat inlet gestopt omdat de wind te noordelijk werd. De Zeezot lag hier al voor anker en via de marifoon kwamen we in contact met de Doggersbank een Grandbank trawler (een 15 meter grote motorboot) met Martin en Jaap, 2 Nederlandse ex kapiteins, aan boord. Zij zijn ook naar Barnegat inlet gegaan. We lagen nog maar net voor anker, of we werden opgehaald door de rubberboot van de Doggersbank en zaten bij de Zeezot aan de koffie, daarna nog even mee naar de Doggersbank. Martin heeft de motorboot in Florida gekocht en hij en Jaap willen er binnenkort mee naar Nederland varen. Ze zijn bezig met de voorbereidingen maar moeten nog eerst wat problemen oplossen en veel diesel inslaan. De volgende dag vertrokken we met het opkomen van de zon. Wij zijn in een dag naar Staten eiland gezeild.
De dag erna zijn we naar Keyport gegaan, dat ligt onder Staten island in New Jersey. We gingen Ed en Eileen van de Tropical Impuls opzoeken die we in de Bahama’s hebben leren kennen (zie stukje Weer in de tropen). Ze wonen in de zomer op hun boot aan een ankerboei in Keyport. Bij veel jachtclubs liggen de boten niet aan steigers, maar aan ankerboeien. Ze hadden geregeld dat wij aan een ankerboei konden liggen. Het was leuk ze weer te ontmoeten. Het was wel bijzonder dat de Doggersbank er ook aan een ankerboei lag, want zij kennen ook mensen in Keyport. We zijn ’s avonds met Ed en Eileen uit eten geweest en hebben erna een drankje bij de jachtclub gedronken.
De volgende dag met Eileen in de auto naar de wasserette en boodschappen doen. Na de Bahamas en Cuba waren onze voorraden eten behoorlijk geslonken, dus we hebben flink ingeslagen. Het wat leuk nog wat van Keyport te zien want het oude gedeelte ziet er leuk uit, met mooie oude huizen.
’s Middags zagen we dat de Zeezot aan de Doggersbank vast zat. Joop van de Zeezot probeerde problemen met de satelliettelefoon voor ze op te lossen.
‘s Avonds hebben we bij Ed en Eileen gegeten, Ed kan heerlijk Italiaans koken. Er vaart een bootje van de jachtclub die mensen naar hun boot of terug naar de kant brengt en het bootje kwam ons ’s avonds ophalen om naar onze boot te brengen, maar ze stopten ook bij de Doggersbank. Martin, Jaap, Joop en Albertien gingen nog even een drankje drinken in de jachtclub. Wij zijn meegegaan. De barvrouw die avond was Trudy, een Nederlandse die al lang in de VS woont. Ze vond het erg leuk dat we met zoveel Nederlanders kwamen. Ze had alleen de bar net afgesloten, maar we konden nog wel gratis bier krijgen. We waren nog niet zo lang binnen of het begon te onweren en stortregenen en we konden niet zomaar weg. De Nederlanders bleven als laatste over, en toen Trudy naar huis wilde zijn we maar gegaan. Gelukkig was het net droog.
De volgende dag nog even met Eileen op stap voor motorolie, we kwamen in een soort Makro terecht maar dan op z’n Amerikaans groot. Ze hebben er lekkere dingen en dat is ook te zien aan veel mensen die er komen winkelen. We hadden van Jaap gehoord dat de wedstrijd Nederland-Rusland ook hier te zien was, dus we zijn ’s middags in de jachtclub de wedstrijd gaan kijken. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want ze wonnen tenminste toen wij niet keken.
’s Avonds afscheid genomen van Ed en Eileen en de volgende dag weer bij Staten eiland voor anker waar Ivo de motorolie heeft ververst en we hebben er nog wat ander klussen gedaan.
Manhatten lag al naar ons te lonken en we zijn de Hudson opgegaan en liggen weer aan een ankerboei bij de 79th Street boat basin. We zijn nu al weer een aantal dagen in New York. De fietsen staan aan de kant en we hebben al weer heel wat rondgefietst.
Onze vrienden Peter en Hein met hun kinderen Floris en Lennart zijn eergisteren in New York aangekomen, gezellig!
De volgende keer meer over onze belevenissen in New York.
We hadden in Beaufort al een Nederlandse boot ontmoet, de Zeezot, maar een paar dagen later zagen we weer een boot met een Nederlandse vlag liggen. Het was de Spirit, met Ans en Gerjan aan boord. We hebben er een drankje gedronken en we zijn ’s avonds nog met z’n vieren naar de Back street bar geweest.
Vanuit Beaufort zijn we naar Cape Lookout gegaan, een prachtig soort waddengebied. Er liggen mooie schelpen op het strand en ik kwam met een tas vol terug na een wandeling. We zouden om Cape Hatteras zeilen, maar ik wilde nog een nachtje in Cape Lookout blijven. Achteraf was dat dom, want de volgende ochtend zagen we dat de wind naar het noorden ging draaien en we waren gewaarschuwd dat het bij Cape Hatteras ruig kan zijn. Ivo besloot dat we binnendoor gingen zeilen en wel langs de buiteneilanden over ondieptes. Ik vond het niet zo’n geweldig idee, want ik wordt zenuwachtig als ik op de diepte meter zie dat we bijna aan de grond zitten. Na een half uur varen zaten we voor het eerst vast in het zand, maar het water kwam opzetten, dus we kwamen er weer vanaf. De 2e keer dat we vastzaten was op een stuk waar we ook geen andere boten zagen varen en het was al bijna hoogwater. Het koste ons dan ook wat moeite om weer los te komen, Ivo moest anker en ketting in het water gooien en het anker naar de diepte sleuren. Door daarna de ketting weer binnen te halen gingen we langzaam weer drijven en kwamen we los. Wat een gedoe, we konden gewoon niet verder en ’s middags lagen we weer bij Cape Lookout. We hadden een dag verloren, maar zagen toen wel rondom de boot een paar keer schildpadden boven komen, dat maakte weer wat goed .
De wind zou een paar dagen noordelijk blijven, dus we moesten via de Intra Coastal Waterway naar Norfolk, dit stuk hebben we vorig najaar andersom gedaan (zie stukje Kreken en moerassen). We hebben er deze keer 4 dagen over gedaan, waarbij we 2 dagen nog lekker hebben kunnen zeilen en één dag tegen de wind hebben moeten beuken op de motor. We lagen in de Pasquotank rivier geankerd en toen we ’s ochtends om 5 uur opstonden hing er mist over het water, het was een prachtig gezicht. Tijdens onze tocht naar de sluis van de Dismal Swamp zagen we visarenden en een adelaar die van tak tot tak voor ons uit bleef vliegen. Aan het eind van de Dismal Swamp bij Deep Creek is weer een brug en een sluis en we waren de enige boot die er ’s middags doorheen wilde. De sluiswachter, Robert, had alle tijd en wij ook, dus we kregen een colaatje van hem. Robert is een grappige vrolijke sluiswachter, hij heeft een hele schelpentuin en heeft schelpen waar hij op kan toeteren. Hij heeft voor ons van een conch schelp een toeter gemaakt.
We hebben een nachtje in Southport in het kleine veerboothaventje gelegen en zijn de volgende morgen weer vroeg vertrokken.
We zijn vanuit Southport de mond van de Chesapeake uitgezeild en langs de kust richting het noorden gegaan. We zeilden ’s nachts door en tijdens mijn wacht zag ik razendsnel een rolwolk aan komen en ik zag onze snelheid toenemen. We zeilden op grootzeil en uitgeboomde kluiver. Het liep zo snel op dat ik meteen Ivo riep en toen die het grootzeil naar beneden haalde gingen we inmiddels meer dan 8 knopen. Nadat het grootzeil weg was gingen we nog 8 knopen op de kluiver. Maar toen alle zeilen weg waren was de wind alweer helemaal ingekakt en ging het regenen. Mijn wacht zat er op dus ik ben lekker gaan slapen en toen ik weer wakker werd voeren we op de motor en we konden pas later overdag weer zeilen. Ivo riep de Zeezot op en die antwoorden ook nog. We wilden in Cape May stoppen, en de Zeezot lag er al voor anker toen we er ’s middags aan kwamen. We zijn aan elkaar gaan liggen en gezellig gaan borrelen. De dagen erna verder richting noorden, maar ’s middags gestopt bij Atlantic City omdat er onweer voorspelt was. De volgende middag vertrokken en ’s avonds bij Barnegat inlet gestopt omdat de wind te noordelijk werd. De Zeezot lag hier al voor anker en via de marifoon kwamen we in contact met de Doggersbank een Grandbank trawler (een 15 meter grote motorboot) met Martin en Jaap, 2 Nederlandse ex kapiteins, aan boord. Zij zijn ook naar Barnegat inlet gegaan. We lagen nog maar net voor anker, of we werden opgehaald door de rubberboot van de Doggersbank en zaten bij de Zeezot aan de koffie, daarna nog even mee naar de Doggersbank. Martin heeft de motorboot in Florida gekocht en hij en Jaap willen er binnenkort mee naar Nederland varen. Ze zijn bezig met de voorbereidingen maar moeten nog eerst wat problemen oplossen en veel diesel inslaan. De volgende dag vertrokken we met het opkomen van de zon. Wij zijn in een dag naar Staten eiland gezeild.
De dag erna zijn we naar Keyport gegaan, dat ligt onder Staten island in New Jersey. We gingen Ed en Eileen van de Tropical Impuls opzoeken die we in de Bahama’s hebben leren kennen (zie stukje Weer in de tropen). Ze wonen in de zomer op hun boot aan een ankerboei in Keyport. Bij veel jachtclubs liggen de boten niet aan steigers, maar aan ankerboeien. Ze hadden geregeld dat wij aan een ankerboei konden liggen. Het was leuk ze weer te ontmoeten. Het was wel bijzonder dat de Doggersbank er ook aan een ankerboei lag, want zij kennen ook mensen in Keyport. We zijn ’s avonds met Ed en Eileen uit eten geweest en hebben erna een drankje bij de jachtclub gedronken.
De volgende dag met Eileen in de auto naar de wasserette en boodschappen doen. Na de Bahamas en Cuba waren onze voorraden eten behoorlijk geslonken, dus we hebben flink ingeslagen. Het wat leuk nog wat van Keyport te zien want het oude gedeelte ziet er leuk uit, met mooie oude huizen.
’s Middags zagen we dat de Zeezot aan de Doggersbank vast zat. Joop van de Zeezot probeerde problemen met de satelliettelefoon voor ze op te lossen.
‘s Avonds hebben we bij Ed en Eileen gegeten, Ed kan heerlijk Italiaans koken. Er vaart een bootje van de jachtclub die mensen naar hun boot of terug naar de kant brengt en het bootje kwam ons ’s avonds ophalen om naar onze boot te brengen, maar ze stopten ook bij de Doggersbank. Martin, Jaap, Joop en Albertien gingen nog even een drankje drinken in de jachtclub. Wij zijn meegegaan. De barvrouw die avond was Trudy, een Nederlandse die al lang in de VS woont. Ze vond het erg leuk dat we met zoveel Nederlanders kwamen. Ze had alleen de bar net afgesloten, maar we konden nog wel gratis bier krijgen. We waren nog niet zo lang binnen of het begon te onweren en stortregenen en we konden niet zomaar weg. De Nederlanders bleven als laatste over, en toen Trudy naar huis wilde zijn we maar gegaan. Gelukkig was het net droog.
De volgende dag nog even met Eileen op stap voor motorolie, we kwamen in een soort Makro terecht maar dan op z’n Amerikaans groot. Ze hebben er lekkere dingen en dat is ook te zien aan veel mensen die er komen winkelen. We hadden van Jaap gehoord dat de wedstrijd Nederland-Rusland ook hier te zien was, dus we zijn ’s middags in de jachtclub de wedstrijd gaan kijken. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want ze wonnen tenminste toen wij niet keken.
’s Avonds afscheid genomen van Ed en Eileen en de volgende dag weer bij Staten eiland voor anker waar Ivo de motorolie heeft ververst en we hebben er nog wat ander klussen gedaan.
Manhatten lag al naar ons te lonken en we zijn de Hudson opgegaan en liggen weer aan een ankerboei bij de 79th Street boat basin. We zijn nu al weer een aantal dagen in New York. De fietsen staan aan de kant en we hebben al weer heel wat rondgefietst.
Onze vrienden Peter en Hein met hun kinderen Floris en Lennart zijn eergisteren in New York aangekomen, gezellig!
De volgende keer meer over onze belevenissen in New York.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
