Puerto Rico en de maagden

In Puerto Rico zijn we na het inklaren in Ponce naar een leuk eiland een paar mijl uit de kust gezeild. Het heet Isla Caja de Muertos, doodskist eiland, het is een natuurreservaat. Ik ben meteen ’s middags naar de vuurtoren gewandeld en liep door een pad met aan alle kanten grote cactussen. De vuurtoren stamt nog uit de Spaanse tijd. De volgende dag zijn we achter een koraalrif bij het eiland aan een boei gaan liggen om te gaan snorkelen. We lagen nog maar net toen een toeristenbootje met snorkelaars aankwam. Het was hun boei, maar ze vonden het goed om aan ons vast te liggen. Het water is in de Dominicaanse Republiek en Puerto Rico groenig en niet meer zo helder, maar hier was het toch leuk snorkelen.

We zijn naar Salinas gegaan. Er is een soort baai tussen een eiland en het vaste land in en er liggen veel zeilboten. We hadden in tijden niet meer zoveel Europese boten bij elkaar gezien. Albert, een Duitser die we bij de douane in Ponce hadden ontmoet, lag er ook voor anker en we hebben een avond gezellig met hem zitten kletsen bij ons aan boord.
Ivo zag ’s ochtends een rug zonder vinnen boven water komen, het was een zeekoe. Zeekoeien houden van ondiep troebel water en moeten boven komen om lucht te happen. We hebben daarna nog meer ruggen en staarten van zeekoeien gezien, erg leuk.

Ik ben in de Dominicaanse Republiek m’n zonnebril met geslepen glazen kwijtgeraakt en op het water is het wel belangrijk een goeie zonnebril te hebben. Daarom wilden we in Salinas naar een opticien. Het stadje Salinas ligt een paar kilometer landinwaarts. We hadden al vernomen dat er geen goed openbaar vervoer is. We vroegen bij de jachthaven naar een taxi, bleek dat er zelfs geen taxi’s rijden. Puerto Rico hoort bij de Verenigde Staten en is dus helemaal veramerikaanst, bijna iedereen heeft een auto. We zijn maar naar de opticien gelift, dat ging gemakkelijk. De man die ons een lift gaf vroeg voor ons aan een voorbijganger waar de opticien was en bracht ons tot voor de deur. Toen we bij de opticien klaar waren met het opmeten e.d. regende het hard en omdat er geen taxi’s zijn sloot de vrouwelijke opticien de winkel even en bracht ons naar de jachthaven waar ons bijbootje lag.

We hadden voor 2 dagen een auto gehuurd en net toen we Salnias wilde verlaten belde de opticien dat de bril klaar was. Ik was blij met m’n nieuwe bril.
Puerto Rico is een bergachtig eiland en we zijn over smalle weggetjes de bergen door gereden. Het zag er prachtig tropisch uit met mooie bomen en veel grote bamboe’s. We probeerden een hotel te vinden aan de noordkant van het eiland, maar zagen alleen maar grote ommuurden dure woonbuurten. Toen zijn we maar naar San Juan de hoofdstad gereden, er was nog net één kamer vrij in een hotel in het oude Spaanse centrum.
Dit centrum ligt op een schiereiland, met een verdedigingsmuur er omheen en er zijn 2 forten. De straatjes zien er echt Spaans uit met mooie oude huizen.
We zijn de volgende morgen al vroeg op pad gegaan en hebben het fort San Felipe del Morro bezocht dat op de kop van het schiereiland ligt. We lazen op een informatiebord dat de Nederlanders in 1625 een aanval hebben gedaan op de stad, en deze bijna in handen hadden, maar uiteindelijk zijn ze weer afgedropen. Hadden we toch bijna het eiland Puerto Rico als kolonie gehad.

Na het bezoek aan het fort was het warm en druk en we zijn nog even naar een modern winkelcentrum gegaan. Ivo heeft er een nieuwe zonnebril voor over z’n bril gekocht, zo hadden we allebei een nieuwe zonnebril. Daarna weer de bergen in. We misten ergens een afslag en kwamen op een erg smalle steile weg terecht, maar met nog wel overal huizen. Ivo vroeg zich op een gegeven moment af of de auto de steile heuvel zou halen, of dat ik uit zou moeten stappen om te duwen, maar het ging gelukkig goed. We zijn over een berg gereden en zakten daarna weer steil naar beneden af. Dit bleek uiteindelijk een erg mooie route te zijn.

Na nog een dag bij een rifje in de buurt van Salinas te hebben gelegen zijn we verder oostwaarts gezeild. We konden bij een dorpje achter een rif mooi beschut liggen voor de nacht. De dag erna zijn we met een zuidoosten windje naar het eiland Vieques gezeild, het eiland hoort bij Puerto Rico.
Tijdens deze tocht zette ik even m’n zonnebril bovenop m’n hoofd, viel er zo een glas uit!. De glazen die in m’n nieuwe bril zitten zijn te bol voor het montuur, waardoor ze niet goed passen. We konden niet meer terug naar de opticien, maar hebben haar er wel over gebeld. Waarschijnlijk wist ze wel dat het niet goed was, want ze bood meteen aan 75% van het geld voor de glazen terug te storten. Ik kon het glas er gelukkig nog wel weer inkrijgen, maar er moet nog wel iets aan worden gedaan.

Bij Vieques zijn we in een beschutte baai voor anker gegaan en zijn er een dagje blijven liggen om klusjes te doen.
De volgende ochtend eerst bij een rifje gesnorkeld, er zwommen 2 prachtige adelaarsroggen rond, maar verder was er weinig te zien. Het oostelijke gedeelte van Vieques is een militair gebied, maar gelukkig worden er geen schietoefeningen meer gedaan, zodat we in een grote baai achter een rif voor anker konden liggen. We hadden er nog wel een dagje willen blijven maar de voorspelling was dat de wind nog één dag zuidoost zou blijven waarna de echte oostelijke passaatwind terug zou komen.
Ik wilde graag noordwaarts naar het eiland Culebra zeilen, maar Ivo was bang dat we daarna 18 mijl tegen wind en golven zouden moeten vechten richting St Thomas, en besloot dat we daar maar meteen naartoe zouden zeilen.

Ook al konden we het met een knik in de schoot bezeilen, toch was het geen prettig tochtje door de steile golven die er stonden. Ik was blij dat we bij St Thomas aankwamen.
Het is weer even wennen om in een wat populairder zeilgebied te komen. Alle beschutte baaitjes lagen vol met boten en het was zoeken om een goeie ankerplek te vinden.
We dachten uiteindelijk een mooi rustig plekje te hebben gevonden, totdat bleek dat we in de vliegroute van het vliegveld lagen, maar we hebben er prima kunnen slapen.
St Thomas hoort bij de Amerikaanse Maagdeneilanden. (zie ook weblog stukje “De draad weer oppakken”).
Charlotte Amalie, de hoofdstad is erg druk en toeristisch, maar ze hebben er wel goeie supermarkten, dus we zijn er toch maar aan land gegaan. Er liep een swingende drumband met majorettes rond, bestaande uit kinderen en tieners. Het bleek in het kader van de verkiezingen te zijn.

In de Amerikaanse en Britse Maagdeneilanden is het water weer blauwer en over het algemeen helder. Er zijn allerlei leuke snorkel- en duikplekken.
We zijn dan ook eerst maar eens bij een leuke plek gaan snorkelen en daarna naar een ankerplek achter een rif tussen een mangrovegebied met lagune en een eilandje. Er lag één andere boot en er was nog net een plek voor ons.
Het bleek een natuurreservaat te zijn en we lagen er prachtig. Overdag kwamen er kano’s met een georganiseerd tochtje langs. Ze gingen op het eiland kijken en daarna snorkelen. Ik ben ook over het eiland naar de mooie rotsen aan de zeekant gewandeld. Het snorkelen was er erg leuk want er zat veel vis. Ook tussen de mangroven zaten allerlei vissen en een hele grote school kleine visjes. Het was een leuke plek om een paar dagen door te brengen..

Daarna zijn we naar Thatch Cay, een eilandje boven St Thomas gegaan, waar aan de westkant een baai met prachtige hoge klippen is.. We zagen al snorkelend dat ons anker op een harde oude koraallaag lag, maar konden verhuizen naar een stuk met zand. We vonden het leuk dat het ons toch gelukt was een plek te vinden waar het niet vol ligt met andere zeilboten.

De volgende ochtend een paar mijl verder oostwaarts naar een ander eilandje, Lovango Cay. Er lagen 3 ankerboeien, waarvan we er één hebben opgepikt. We lagen voor een strand in een prachtige snorkelbaai. We zagen al meteen dat er langs de waterkant een hele grote school kleine visjes zwemt.
Ivo was aan het snorkelen tussen de kleine visjes, en schrok zich rot toen er opeens een reuze vis uit tevoorschijn kwam. Ik ging eens kijken wat hij gezien had en zag al snel 2 van deze joekelvissen van zo’n 1, 50 meter. Ik heb eens in m’n vissengids gekeken. Het zijn tarpoenen (tarpon in het Engels) en ze eten gelukkig alleen kleine visjes en garnalen. Er bleken er in totaal minstens 10 rond te zwemmen. Het is een prachtig gezicht hoe zo’n hele school visjes wijkt als er een tarpoen doorheen zwemt.
Er zijn veel pelikanen die ook van de kleine visjes houden. Vooral ’s ochtends en ’s avonds gaven ze een show weg, een groepjes van 6 à 10 pelikanen vloog een rondje in de baai, één van de pelikanen vloog iets omhoog de anderen gingen mee en doken dan bijna tegelijk loodrecht naar beneden.
We vonden het zo’n leuke plek dat we er nog een paar dagen gebleven zijn. Overdag stopten er allerlei boten met snorkelaars e.d., maar na 5 uur ’s middags bleven we alleen over.

Er zijn hier allerlei kleine eilandjes, dus zijn we gisterenavond bij, Henley Cay, een klein eilandje in de buurt van St Johns voor anker gegaan. St Johns, waar we nu zijn, is ook een Amerikaanse maagd.
We hadden weer eens boodschappen nodig en de was moet ook gedaan worden.
Coördinaten van Lovango Cay 18° 21' 53” N, 64° 47' 15” W