Uitstapjes in de Dominicaanse Republiek

Op onze ankerplek in Luperón hadden we Canadese buren, Pat en Dave die vroegen of we meegingen met een georganiseerd tochtje naar een waterval. Daar wilden we toch al naartoe, dus dat kwam goed uit. Diane, een Amerikaanse ging ook mee. José onze gids had z’n broer meegenomen, want die was er nog niet eerder geweest. We gingen met een busje met chauffeur.
De waterval bestaat eigenlijk uit 27 kleine watervallen onder elkaar.
We kregen in het bezoekerscentrum een zwemvest en helm aangemeten. Er gingen 2 sterke jonge mannen met ons mee. Na een stukje lopen kwamen we bij een meertje met waterval. We moesten door het meertje zwemmen en langs de 1e waterval omhoog klimmen, de 2 andere vrouwen haakten af. Daarna zwommen of liepen we door het riviertje en werden bij elke volgende waterval door onze stoere mannen omhoog gesleurd. Eén van de gidsen wist de Nederlandse woorden voor alles wat we moesten doen, hij zei dan b.v. zwemmen of rechterhand hier, linkervoet daar. We gingen zo 7 trappen van de waterval door. Daarna zijn we al glijdend en zwemmend weer naar beneden gegaan en bij de laatste 2 watervallen zijn we naar beneden gesprongen. Het was erg leuk om te doen en de watervallen zagen er mooi uit..
In de streek rondom Luperón zijn veel boerderijen met koeien. José wilde ons na de lunch een hele grote stier bij een boerderij laten zien, maar de stier was weg, verkocht. We gingen naar een mooie botanische tuin waar we met José doorheen zijn gelopen. Het is altijd leuk dat je in de tropen onze kleine huiskamer planten als reuzen ziet groeien, b.v. gigantische vingerplanten die langs bomen omhoog klimmen en een ficus is hier meestal een grote boom.
Op de terugweg zijn we nog gestopt bij een werkplaats waar men van speksteen beeldjes maakt en bij een marktje om wat verse groente te kopen. Diane wilde vlees kopen en we stopten bij een slager die met een stuk vers geslacht varken naar buiten kwam en op een tafel een flink stuk eraf hakte.

Het leek ons leuk zelf wat meer van het land te zien en de bergen in te gaan.
We hebben voor 3 dagen een auto gehuurd, een Suzuki met vierwiel aandrijving, en zijn de eerste ochtend vroeg vertrokken met Pat en Dave. Die wilden naar een dorp, Isabela, om een vrouw die ze eerder ontmoet hadden te bezoeken en het leek ons wel een leuk uitstapje. Met een slechte kaart gingen we op weg en moesten verschillende keren naar de weg vragen. We kwamen al snel op het platteland en reden door kleine dorpjes en zagen mensen op motoren, paarden en ezels rijden. De motor is hier een belangrijk vervoermiddel, er wordt van alles op vervoert en soms zie je 3 of 4 mensen op een motor zitten, zonder helm. De Dominicaanse Republiek is vruchtbaar en er wordt van alles verbouwd, zoals, suikerriet, koffie, cacao en bananen.
Het bleek dat we door een rivier moesten rijden, dat hadden we niet verwacht. Het was maar goed dat we zo’n stoere auto hadden. Bij de rivier waren mensen die met vlotten van grote vaten motorfietsen en voetgangers over zetten.
Eén van de veermannen ging ons voor om te laten zien hoe Ivo moest rijden. Ik zat achterin en zag bij Ivo’s deur het water naar binnen komen. Eenmaal in het dorp La Isabela aangekomen bleek dat we op de verkeerde plek waren, we hadden bij zee moeten zijn. We konden er vanuit het dorp waar we waren niet komen, want de rivier was er te diep. Om er te komen hadden we helemaal terug moeten rijden via Luperón. We moesten weer een heel stuk terug rijden en weer door de rivier om Pat en Dave op een goede plek af te zetten en zelf verder het land in te kunnen. Het was in ieder geval een heel avontuur.

Wij wilden de bergen in en zijn over de vierbaans snelweg richting de hoofdstad Santo Domingo gereden.
Ik was blij dat Ivo reed, want men heeft hier een iets andere rijstijl dan wij gewend zijn. De snelweg biedt ook een ander beeld dan in Nederland, de 2 of 3 rijbanen van één richting worden hoofdzakelijk gebruikt door vrachtwagens en auto’s die ook vrijwel allemaal de goeie kant op rijden. De vluchtstrook en een verharde strook aan de kant van de middenberm zijn het domein van alle andere weggebruikers; motorfietsen, brommers, fietsers, voetgangers, honden en pluimvee.. Deze groep weggebruikers beweegt zich daar in alle richtingen, ze steken de rijbanen over en komen je op de vluchtstrook en middenberm tegemoet. Vaak wonen er mensen vlak naast de snelweg of hebben er kraampjes waar ze spullen verkopen
Verder moet je rekening houden met gaten in het wegdek waar met gemak een autowiel helemaal in verdwijnt. Dan is het zo dat er blijkbaar aan alle kanten ingehaald mag worden en van rijbaan verwisseld mag worden zonder richting aan te geven. Niet overal is de belijning zichtbare aanwezig, wat de weggebruiker extra vrijheid geeft in het kiezen van een rijbaan. Gelukkig wordt er niet extreem hard gereden, tussen de 100 en 120 kilometer. Als je geen voorrang neemt doen anderen dat wel, dus je moet je af en toe gewoon ergens tussen drukken. Er zijn hier veel honden en we hebben tijdens ons tochtje 6 verse dooie honden langs de snelweg gezien.

We moesten van de snelweg af om de berg op naar Jarabacoa te rijden. We kwamen midden in een wielerwedstrijd terecht, waar men de weg niet voor had afgezet. Er ontstond een file waar de wielrijders tussendoor reden en we reden op een gegeven moment met auto’s aan beide kanten, terwijl het een 2 richting verkeer weg was en er dus ook geen auto’s meer van de andere kant langs konden. Het was een rare toestand, maar de file loste na een tijdje weer op. We zaten wel helemaal in de bergen en zijn nog een stukje voorbij Jarbacoa gereden om nog wat hoger te komen. We hadden mooie uitzichten.
In Jarabacoa kwamen we in Hotel Califoria terecht, maar gelukkig konden we er gewoon weer uit (anders dan in het liedje van the Eagles). We gingen uit eten en kwamen een Nederlanse vrouw van een zweefvliegschool tegen die ons een bepaald bergtochtje aanraadde.

We gingen de volgende dag op stap maar helaas kwamen we al snel in de laag hangende bewolking terecht en we besloten dan maar naar de hoofdstad Santo Domingo te rijden. We moesten terug naar de snelweg en hebben nog een ommetje gemaakt via de stad San Christobal. We kwamen ’s middags in Santo Domingo aan en zijn te voet het mooie oude, centrum gaan verkennen, dat door de Spanjaarden gebouwd is. Bij een leuk plein met een oude kathedraal hebben we een drankje gedronken. Er zat een schoenpoetser die naar werk lonkte, Ivo schoenen konden wel wat schoensmeer gebruiken. De jongen mocht niet op het terras werken, dus Ivo moest z’n schoenen afgeven. Hij kreeg ze keurig gepoetst weer terug.

Toen we de volgende ochtend een kopje koffie dronken op hetzelfde plein liep er erg veel politie rond. Het was bevrijdingsdag (vanwege een oorlog met de Haïtianen), een feestdag, en de president zou naar de kathedraal komen. Daar hebben we maar niet op gewacht. Na nog een wandeling langs oude gebouwen hebben we een poging gedaan met de auto de stad uit te komen. Het viel niet mee op de goeie snelweg te komen, maar toen dat eenmaal gelukt was schoot het lekker op. We hadden nog tijd om even een zijweg de bergen in te nemen. Het was een weg die omhoog slingerde en we zijn doorgereden tot we in de wolken terecht kwamen. We hadden onderweg schitterende uitzichten.
Daarna ging de terugtocht naar Luperón voorspoedig.

Omdat m’n haar wel erg lang werd besloot ik de kapper in Luperón te bezoeken.
Dat was achteraf gezien niet zo’n succes. De kapster schraapte erg hard met haar kam over m’n hoofd en ze heeft m’n haar nogal happerig geknipt, met een raar model. Ivo heeft het inmiddels wat bijgewerkt en het groeit wel weer aan.

De zeilroute van Florida tot de oostelijke eilanden van het Caribische gebied wordt door de zeilers ook wel “the Thorny path” genoemd, het doornen pad, omdat de passaatwinden oost waaien en je dus of lang moet wachten voor de goede wind of tegen wind en golven in moet vechten. Vooral het stukje langs de Dominicaanse Republiek en de oversteek van de Mona passage tussen de Dominicaanse Republiek en Puerto Rico is een lastig traject.
Maar wij hadden geluk dat we met een zuidenwind uit Luperón konden vertrekken toen we er klaar voor waren en de wind draaide naar het noorden en dat bleef minstens 5 dagen zo doordat er heel langzaam een koufront over trok. Ideaal weer om de Mona passage over te steken en langs de zuidkust van Puerto Rico oostwaarts te varen..
We zijn ’s avonds in het donker uit Luperón vertrokken. De volgende ochtend konden we de goede koers niet zeilen en er was weinig wind, dus de motor moest aan. ’s Avonds kwam de landwind opzetten en zeilden we langs de kust naar de grote Samana baai aan de noordwest kant van de Dominicaanse Republiek. We kwamen ‘s ochtends bij een beschut baaitje aan de zuidkant van de Samana baai waar we voor anker gegaan zijn bij een natuurpark (Los Haitises) met apart gevormde bobbelbergen met grotten. Ondanks het regenachtige weer zag het er prachtig uit.

De oorspronkelijke bewoners van het eiland, de Taino indianen hebben hier in grotten gewoond en je kan een grot bezoeken waar eenvoudige muurtekeningen te zien zijn.
De volgende ochtend zijn we voordat er andere toeristenbootjes kwamen langs wat grotten gevaren op weg naar de grot met de muurtekeningen. Er hangen lianen en mossen aan de bomen langs de waterkant naar beneden, het ziet er apart uit. Het was bijna niet te zien hoe we naar de grot moesten varen, doordat het een heel beschut plekje met grote mangrovebomen was.
Na een paadje kwamen we bij de ingang van een grot, Ivo vond met de zaklamp meteen al een tekening van een insect. Het was een grote grot met allemaal eenvoudige tekeningen, zie foto..De grot op zich was al mooi met op sommige plekken stalactieten en stalagmieten en af en toe een opening naar buiten. We konden ons goed voorstellen dat hier mensen hebben gewoond, want het is een mooie beschutte plek.
We hoorden de eerste toeristen binnen komen juist op het moment dat wij alles gezien hadden. Buiten gekomen kwamen we de parkwachter tegen en konden bij hem alsnog een entree kaartje voor het park kopen.
We zijn nog bij een andere grot gaan kijken die er ook erg mooi uitzag, maar waar je vanwege gevaar van vallende stenen eigenlijk niet meer naar binnen mocht. Toen we weer terug waren bij de boot begon het hard te regenen, dus we waren mooi op tijd geweest.

’s Avonds regende het nog een beetje maar omdat we gebruik moesten maken van de noordenwind zijn we vertrokken.
We hadden een goeie snelle overtocht naar Puerto Rico en zijn de volgende avond bij Cabo Rojo, de zuidwest punt van Puerto Rico voor anker gegaan.
De volgende ochtend verder oostwaarts richting Ponce waar we hebben ingeklaard.
Inmiddels zijn we in Playa Salinas, de volgende keer meer over Puerto Rico
Coördinaten van Playa Salinas 17° 57' 21” N, 66° 17' 30” W.