een beetje misselijk

Allereerst prettige kerstdagen en een gezond en gelukkig 2011 gewenst! Zie hiervoor ook de foto van onze kerstkaart, het is een kerststal ergens op Aruba..

Donderdag bleek de beste dag te zijn om een tochtje over Aruba te doen met een huurauto, want we hadden al gehoord dat er dan geen cruiseschip zou zijn. Het bleek ook nog eens een dag met af en toe zon en nauwelijks regen te zijn.
We kregen een compact autootje mee en zijn eerst naar Casibari gegaan, het is een parkje met grote rotsformaties is. Er is ooit een diorietkegel van een vulkaan terecht gekomen en door erosie ontstonden holten en spleten en afgesplitste stenen. Het was leuk tussen en over de immens grote stenen te lopen. Je ziet de stenen ook op andere plaatsen op het eiland.
We zijn naar het noorden gereden en bij de California vuurtoren gestopt. Daarna terug langs de kust gereden en we zijn gaan lunchen in Oranjestad.

Het Arikok natuurpark is in het noordoosten. Het is een heuvelachtig door gras en struiken begroeid gebied en er zijn verschillende grotten te zien.
We waren al in het archeologisch museum geweest, waar informatie te zien is over en voorwerpen van diverse indianenculturen die op Aruba geleefd hebben.. Daar hadden we al plaatjes gezien van de simpele tekeningen van de Ciaquetio indianen uit de Fountain Cave . Toen we deze grot binnenkwamen konden we aansluiten bij een gids die ons een stukje de grot door leidde. Er zijn prachtige stalactieten en stalagmieten in de grot. Een eind verderop zijn de Quadirikiri grotten, waar we ook in zijn gegaan. Er werd in de grot een fotoreportage van een bruidspaar gemaakt, een beetje een donkere plek voor bruidsfoto’s.
We kwamen uit bij San Nicolas, een stad in het zuidoosten van Aruba. Ivo interesseerde het niet zoveel, maar ik moest nog even naar de Lourdes grot. Er staat een beeld van Maria voor een overhangende rotswand, onder de overhangende wand staat een tafel e.d. voor het houden van een katholieke mis.

We hadden de auto 24 uur en konden de volgende ochtend nog even wat boodschappen inslaan. Ivo heeft de auto teruggebracht en ging daarna uitklaren.
Bij de douane werd hij van het kastje naar de muur gestuurd en hij kon uiteindelijk niet uitklaren omdat het stempel bij de cruisehaven lag die dicht zat. We zijn maar zonder stempel vertrokken. Er stond nog meer wind dan verwacht en we zijn daarom bij de toeristische westkust gaan ankeren, waar grote hotels langs het strand staan.

De volgende ochtend zijn we in de regen vertrokken. Eenmaal achter het eiland vandaan waaide het nog steeds hard. We hebben 5 etmalen over de tocht naar Jamaica gedaan. We hadden gezien dat de laatste dagen de wind noordelijk zou zijn en we moesten dus eerst zoveel mogelijk naar het noorden zeilen om de laatste dag in Port Antonio, in het noordoosten van Jamaica uit te komen.
We moesten de eerste dagen aan de wind zeilen en werden allebei zeeziek door de harde wind en het hakken tegen de golven in. Na een dag hielpen mijn zeeziektepilletjes niet meer en ik voelde me vreselijk beroerd en misselijk, ik heb een etmaal zitten kotsen en daarnaast geprobeerd droge crackers binnen te houden.

Gelukkig werd het in de loop van de derde dag wat rustiger en voelden we ons allebei weer wat beter. We zijn onder het zuidwesten van Haïti doorgevaren, er was ’s nachts weinig wind en de motor moest aan. Toen we eenmaal onder Haïti vandaan waren begon het van weinig wind hard te waaien, in minder dan 10 minuten hadden we 27 knopen wind, een dikke windkracht 6. Ivo had gezien dat er een eiland was waar we op 20 meter diepte wel even zouden kunnen ankeren om rustig te kunnen koken en eten. Het eiland heet Navassa island, het is een onbewoond eiland en een natuurreservaat van de VS. Het is ongeveer 1,5 km bij 2 km groot en ligt zo’n 50 kilometer ten westen van Haïti. Je kan er moeilijk aan land komen omdat er rondom het eiland klippen van minstens 10 meter uit de zee omhoog komt.

Toen we er aankwamen kwam er een roeiboot met 3 Haïtiaanse vissers op ons af, ze vroegen om eten en medicijnen voor diarree. Ik heb ze biscuitjes een paar tomaten en een paar pillen gegeven. Daarna kwamen er 3 roeiboten tegelijk op ons af met zo’n man of 10 in totaal. We waren er helemaal door overvallen. Elke boot maar biscuitjes gegeven en ze wilden een jerrycan water. Daarna kwam er nog een bootje met 4 mannen. Nog een keer dezelfde procedure. Elke boot ging nadat ze bij ons langs waren geweest aan een boeitje liggen om te vissen. De vissen die ze vangen drogen ze op stokken, die rechtop in de boot staan. We zagen ook dat ze een vuurtje maakten in hun bootje, dus ze koken en slapen er waarschijnlijk ook in. De Haïtianen kunnen niet zomaar terug naar Haïti, want er is vaak teveel tegenwind om terug te roeien, Er waren wel 2 boten met een buitenboordmotor.
Als we geweten hadden dat ze er waren hadden we misschien iets beters kunnen geven. We voelden ons erg rijk vergeleken met deze mensen.
We zijn voor het donker werd bij het eiland vertrokken.

’s Ochtends voordat we bij Port Antonio aankwamen begon het te regenen en de wind viel weg. We moesten aanleggen bij de Errol Flynn jachthaven om in te klaren en werden ontvangen door een hele club mannen waaronder de manager van de jachthaven.
De regen was ons gevolgd, want het bleef regenen en we hebben de afgelopen week regelmatig regen gehad.

We hadden onderweg naar Jamaica al een keer Bob Marley gedraaid om in de stemming te komen. De eerste muziek die we hoorden in Jamaica, hoe kan het anders, was Bob Marley. Er is hier elke dag wel reggae te horen.
Port Antonio is een leuk druk dorp met een markt waar o.a verse groente en fruit wordt verkocht. Er zijn overal mannen die je spullen of diensten aanbieden, maar als je nee zegt laten ze je met rust. Er komt regelmatig een rastaman roeiend op een bamboeflot langs, hij woont tussen de mangroven met 8 honden en we geven af en toe wat eten voor hem of de honden.
Verder hebben we muziek cd-tjes van een aardige man gekocht, die staand op een kano langs komt roeien.

Toen het weer na een paar dagen opknapte hebben we de bergweg naar het Bonnie View hotel gelopen. Het is een steile weg met verschillende huizen erlangs. We kwamen aan de praat met een aardige meubelmaker die buiten aan het werk was. Hij liet ons het bed met houtsnijwerk zien dat hij pas gemaakt had.
Het Bonnie View Hotel bleek al meer dan 5 jaar gesloten te zijn, maar er was wel een tuinman aanwezig die het entreegeld van 150 Jamaicaanse dollar (€ 1,40) per persoon opstreek. We hadden er een erg mooi uitzicht over de jachthaven, een stuk van het dorp. Hij liet ons vervolgens het hele terrein zien en het uitzicht op de Blue Mountains. Er waren veel kamers en een zwembad met nog een restje water erin. Er kropen dikke kikkers rond. De tuinman klom in een palmboom en kapte een jonge kokosnoot voor ons, die hij behendig bewerkte zodat we gemakkelijk het sap konden drinken.

Sue en Stephen, onze Engelse buren, wilden wel met ons mee voor een tochtje naar Kingston. Bobby bood zich aan als chauffeur. Ik had gelezen dat de wegen niet overal goed zijn in Jamaica en men een uitdagende rijstijl heeft, bovendien rijdt men er links, dus een auto met chauffeur was een goed idee.
Bobby had voor ons tochtje een 2 weken oude auto van een vriend geleend. Vanuit Port Antonio reden we eerst een heel stuk westelijk langs de kust om daarna door het binnenland naar het zuiden af te zakken. Sue en Stephen moesten een onderdeel halen bij de watersportartikelen zaak in Kingston en Ivo had ook nog wel wat spullen nodig. De winkel bleek een woonhuis te zijn, want de eigenaar was ooit begonnen aan vrienden en kennissen onderdelen te verkopen vanuit huis, het hele huis is nu winkel en opslag. Inmiddels runnen zijn zonen en dochter de zaak. De eigenaar was een grappige wat oudere man en we kregen van hem, om 11 uur ’s ochtends, een speciaal drankje; witte rum met suikerwater en bubbels.

Ik vond het leuk het Bob Marley museum te zien, het museum is het voormalige woonhuis met studio van Bob Marley. We kregen een rondleiding door het huis en de tuin en kregen nog een filmpje te zien over Bob Marley. We hebben een simpele maaltijd gegeten bij het museum en zijn toen de Blue Mountains in gereden. Het zijn prachtige bergen waarvan de hoogste top 2.256 meter is. Er wordt veel koffie verbouwd in de Blue Mountains, de Japanners zijn er dol op en de koffie is niet goedkoop. Voor een pond koffie betaal je minstens 10 Euro. We hebben gekeken hoe de koffieplant, de bessen en de groene bonen eruit zien en genoten van het prachtige landschap.

Terug richting Kingston en toen via de kustweg langs het oosten van het eiland terug. Bobby wilde liever niet in het donker over deze weg rijden omdat het wegdek slecht is en er veel gaten inzitten, dus hij zette de sokken erin. Hij begon auto’s in te halen om op te schieten. Toen hij een paar auto’s wilde inhalen, sloeg een bus opeens af en kon hij nog net op tijd remmen. Maar de auto achter ons remde niet op tijd en knalde achter op ons in. Dat was schrikken! Gelukkig waren we allemaal ongedeerd, en de schade is beperkt gebleven. Er zat een deuk in de achterklep en de bumper was wat ingedeukt en zat los. De chauffeur van de andere auto bleek een politieman op weg naar z;n werk te zijn en toen zijn collega’s ter plekke kwamen moesten we met hun meerijden naar het politiebureau. Daar werd alles afgehandeld, wat wel een tijdje duurde.
Uiteindelijk reden we dus toch het grootste gedeelte in het donker over de slechte weg. Bobby’s rijstijl veranderde niet na het ongeluk, maar gelukkig kwamen we zonder kleerscheuren terug bij de jachthaven.

De laatste dagen is het donker weer met af en toe regen. Het is niet zo heet meer en het koelt ’s nachts af tot 22 graden, wat heerlijk is.
We zijn van plan om binnenkort naar Cuba te zeilen, hopelijk krijgen we daar wat meer zon.

Coördinaten van ankerplek Aruba 12° 30' 37” N, 070° 02' 02” W
Coördinaten van Navassa island 18° 23' 51” N, 075° 01' 14” W
Coördinaten van Port Antonio, Jamaica, 18° 10' 54” N, 076° 27' 14” W