Land mijlen

We zijn nog in Ipswich, Massachusetes, de motor doet het weer sinds gisteren, jippie! We kunnen weer gaan zeilen, heerlijk.

Toen we hier in Ipswich aankwamen na onze zeiltocht in Maine, dachten we dat we aan een ankerboei van de jachtclub zouden kunnen liggen. Maar dat bleek een probleem, het zeilseizoen is hier kort en er is een wachtlijst voor ankerboeien, dus het zou niet eerlijk zijn ten opzichte van de wachtlijst leden. We zijn meteen gaan navragen waar we dan konden blijven. Het bleek dat we bij een jachtwerf terecht konden. Deze doet vooral aan winteropslag van boten, maar we konden daar aan hun steiger liggen. Je kan alleen bij de werf komen als het hoog water is.
We zijn vertrokken toen het bijna hoog water was en het stroomde nog richting de jachtwerf. Op weg naar de werf kwamen we langs moerassige grasvelden, die met springtij gedeeltelijk onder water komen. Het lijkt alsof je door weilanden vaart en het laatste stukje door een slootje. En daar lagen we dan als een spin in een web, met touwen alle kanten op. We hebben de fietsen op de kant gezet en zijn naar onze vriend Arne gefietst. We kwamen pas ´s avonds terug toen het al weer hoog water aan het worden was. De volgende ochtend toen ik opstond was het laag water en we lagen helemaal in de modder, ook de sloot waar we door waren gekomen was modder. Rebel in de blub, het was een raar gezicht.

Ik ben toen ik 17 was een jaar met een uitwisseling naar de Verenigde Staten geweest. Ik woonde bij een gastfamilie in Noord Dakota en ging naar de highschool. Omdat ik mijn gastouders al 19 jaar niet meer had gezien wilde ik die graag opzoeken. Fargo, Noord Dakota ligt ongeveer 2500 kilometer van Ipswich vandaan. De trein zat vol en het vliegtuig vonden we te duur, dus we besloten een auto te huren. Omdat ik op 21 augustus een week naar Nederland zou gaan, hadden we 9 dagen om heen en terug te rijden.
Ik ben op zondagochtend de auto gaan halen terwijl Ivo aan de motor is gaan sleutelen, de cilinderkop moesten eraf, zodat Hans met de koppakking een nieuwe kon bestellen en de cilinderkop na kon laten kijken. Toen ik terug kwam met de auto was Ivo niet blij, want het lukte niet om alle onderdelen die eraf moesten er snel af te krijgen. De hele boot lag al vol gereedschappen en kisten met onderdelen. Het duurde nog even voor we konden vertrekken. Uiteindelijk toen Ivo ook niet het goede gereedschap had is Hans erbij gekomen en is afgesproken dat hij de cilinderkop eraf zou halen. Eindelijk konden we vertrekken en om half 5 reden we het dorp uit. We zijn om 8 uur gestopt en na een lekkere pizza in een motel terecht gekomen.
De volgende dag gingen we tanken, na een paar uur rijden. Ivo vroeg zich af waar zijn portemonnee was gebleven en na een telefoontje met het motel bleek het daar inderdaad te zijn. We waren al te ver om weer terug te gaan, dan maar op de terugweg dit ophalen. ´s Middag kwamen bij de Niagara watervallen aan (in de staat New York). Het bleek er allemaal Amerikaans toeristisch georganiseerd, maar de watervallen op zich zien er mooi uit. De Amerikaanse kant is de kant waar de meeste watervallen naar beneden komen. Bij de Canadese kant kijk je er tegenaan, maar wij hadden geen tijd meer om daar nog naartoe te gaan. Bij één van de betaalde attracties ga je met een lift naar beneden zodat je van onderen tegen de waterval aan kan kijken. Je krijgt een gele regenjas en schoenen en dan kan je via trappen tot vlak onder de waterval komen. We voelden ons gele pinguïns in onze gele jasjes, maar het was een prachtig gezicht de watervallen van onderaf te zien.
Na dit middagje watervallen snel weer verder over highway 90, deze loopt van de Ooskust (Boston) helemaal naar de Westkust (Seattle). Weer in een motel en de volgende ochtend weer verder. We reden over het algemeen door een prachtig groen landschap met bossen en heuvels. Ivo vond de roadtrains die bestaan uit een grote vrachtwagen met aanhanger fascinerend. De vrachtwagens zien er hier over het algemeen toch al mooi uit, heel anders dan de Nederlandse vrachtwagens. We zijn midden door Chicago gereden, je ziet de hoge gebouwen van het centrum staan. Na nog een motelnacht en een ochtend rijden kwamen we ´s middags bij mijn gastfamilie in Fargo aan. Het was erg leuk mijn gastouders weer te zien en we werden gastvrij onthaald. Ik ben weer helemaal bijgepraat over mijn gast-broers en -zussen en over al hun kleinkinderen. Ze hebben ons Fargo laten zien, een typisch Amerikaanse stad, gemaakt voor de auto, met rechte kruisende wegen.
Na 2 nachten zijn we weer in onze huurauto gestapt, we wilden op de terugweg door een stukje van Canada.

De eerste dag over wat rustiger wegen gereden, waarbij je door dorpen rijdt en langs meren komt. We kwamen langs het puntje van Lake Superior en reden daarna door prachtige bossen en we konden ergens langs het Superior meer even rusten. Lake Superior is een gigantisch meer. We zijn ´s avonds gestopt bij een kroeg waarboven kamers verhuurd werden. Het was simpel, maar prima en een stuk goedkoper dan de motels van de heenweg.
De tweede dag zijn we gestopt bij een waterval, maar dit was een douche vergeleken bij de Niagara watervallen. In het begin van de middag reden we Canada binnen via een brug over de de rivier die Lake Superior met het Huron meer verbind. ´s Avonds toen we een slaapplek zochten zagen we een bord ´fishing en hunting lodge´ staan. We gingen op weg er naar toe, langs een zandpad door de bossen. Het duurde wel 20 minuten voordat we er eindelijk waren. Er stond een karretje op het parkeer terrein met een dode zwarte beer erin. Het bleek dat een groepje Amerikanen op berenjacht was geweest. Je kunt het eigenlijk geen jacht noemen want ze leggen donuts neer, gaan in een boom zitten wachten totdat de beren komen en schieten ze dan dood. Ze hadden bij de lodge alleen nog een oude hut vrij met een één persoons bed, maar we hadden geen zin om verder te gaan zoeken en vonden het er wel geinig. Het was een mooie plek bij het Nepewassi meer. Er brandde een kampvuur, dus we hebben nog een tijdje bij het kampvuur met wat mensen gepraat.
De volgende morgen zagen we vanuit het raam van onze hut een watervliegtuigje in het meer liggen. De eigenaar was bij het vliegtuig en we hebben een praatje gemaakt. Het bleek dat hij ermee naar zijn 2e huis op een eiland ging. Hij ging ook regelmatig met z´n watervliegtuig naar plekken waar je mooi kunt vissen. Er zijn kleine en grote meren genoeg, dus dat moet geen probleem zijn.
We zijn die dag richting Ottawa gereden en zijn vlak ervoor afgezakt richting de staat New York. We moesten weer een brug over om in de VS te komen. De mannen van immigratie vonden het waarschijnlijk vreemd dat we met een boot naar de VS zijn gekomen en ze vroegen ons het hemd van het lijf. Uiteindelijk konden we verder. We zijn richting Adirondack park gereden, dit is het grootste natuurpark van de VS. Op weg er naartoe zagen we een koetsje met paarden ervoor met mensen in kledendracht erin. Het moesten wel Amish zijn, streng gelovige mensen die nog leven zoals onze voorouders. We zagen even later ook een verkeersbord dat waarschuwt voor koetsjes. In het park hebben we onderdak gezocht en deze keer kwamen we terecht uit bij de Thirsty moose (de dorstige eland). Het was een restaurant met bar die 4 hutjes had. We kregen een leuk hutje en zijn nog een biertje gaan drinken in de bar.
Onze laatste dag zijn we door het Adirondack park gereden, het was er prachtig en het was jammer dat we er niet wat meer tijd konden doorbrengen. We zijn af en toe wel gestopt bij mooie plekjes. Terug in de staat Massachusetts moesten we nog even stoppen bij ons eerste motel om de portemonnee van Ivo te halen. Die was er gelukkig nog.
Terug op de boot bleek dat we 3400 mijl hebben afgelegd (ongeveer 5000 kilometer). Het was erg leuk zoveel van het land gezien te hebben, wel jammer dat we het zo snel hebben moeten doen.

De dag erna ben ik naar Nederland gevlogen o.a. om wat tijd met mijn moeder door te brengen, en Ivo is aan de motor gaan sleutelen. Ivo had geen geluk, de goede onderdelen lieten op zich wachten en als ze er eindelijk waren, waren het niet de goede. Dat gebeurde een keer of 3; te korte bouten, verkeerde pakkingen voor de verstuivers, etc. etc, Ook was er iets heel geks, het tandwiel wat hij van de nokkenas haalde bleek geen spie te hebben en was ook niet gemerkt, waardoor niet duidelijk was hoe hij de timing van de kleppen weer in orde kon krijgen (snappen jullie het nog). Omdat in de as wel een spiebaan zat en in het wiel niet, was er in het gat van het wiel een klein afdrukje te zien, zodoende is het tandwiel weer in de juiste stand op de nokkenas gekomen, foutje van Volkswagen.
Toen ik na 9 dagen weer terug kwam, was de motor nog niet klaar, maar de dag erna konden we de laatste onderdelen halen en nu is eindelijk het leed geleden.
We liggen voor anker en hebben de boel eens weer wat opgeruimd en schoongemaakt. Morgen vertrekken we richting het zuiden.