een waanzinnig land

’t Is weer bijzonder om in Cuba te zijn.
We hadden een goeie zeiltocht van Port Antonio naar Santiago de Cuba waar we 24 uur over hebben gedaan.
We kwamen ’s ochtends in Cuba aan en deze keer ging het inklaren vrij vlot.
De dokter moest eerst constateren dat we gezond waren en daarna kwam de havenmeester, een vrouw die groente en meelproducten inspecteerde, een man voor het vlees en de zuivelproducten, immigratie, de douane, de snuffelhond en de doorzoek-de-boot-mannen. Natuurlijk moesten er weer veel formulieren worden ingevuld. Daarna konden we verhuizen naar de jachthaven steiger
Ivo kwam al snel in contact met Frank, de Belgische buurman met Cubaanse vrouw.
We hoorden dat een Cubaan niet met een boot het land binnen mag komen of verlaten. Daarom moest de vrouw van Frank eerst naar Havana vliegen en daar regelen dat ze in Santiago aan boord mocht. Frank is van Port Antonio, Jamaica alleen naar Santiago de Cuba gezeild. Cuba heeft veel rare regels en als je vraagt waarom dan weet men dat niet, het is de wet, daarom.

De volgende ochtend zijn we naar de stad gegaan, die zo’n 10 kilometer van de jachthaven ligt. We konden met de Bibliobus mee, er zat aan de ene kant van de bus een boekenrek, alleen waren alle boeken blijkbaar uitgeleend. Aan de ander kant stond een rij busbanken. We gingen onze vriend Juan opzoeken, het was een warm weerzien. Juan vertelde ons dat het erg slecht gaat met Cuba en dat de mensen moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Ook van alle andere Cubanen horen we dat ze niet genoeg verdienen. De situatie is sinds ons vorige bezoek, 3 jaar geleden, aanmerkelijk verslechterd.
We hebben weer regelmatig heerlijk bij Juan en z’n familie gelunched.
Ook gingen we een aantal keren naar live muziek kijken.

We hebben een tochtje gemaakt met José, een collega van Nastia (de vrouw van Juan), die een auto heeft. We gingen richting Bacanao. We wilden eigenlijk de bergen in, maar de plek waar we naartoe zouden gaan was niet bereikbaar vanwege wegwerkzaamheden. De bergen rond Santiago zien er erg mooi uit. We zijn langs de kust gereden en naar een kunstenaarsdorp gegaan. De regering heeft huizen voor kunstenaars gebouwd in een mooie rustige omgeving. We zijn als eerste bij een pottenbakker geweest die allerlei mooi dingen maakt van ceramiek. Daarna hebben we nog een paar kunstschilders bezocht.
We zijn gestopt bij grote beelden van staaldraad van een paard, een grote bok en herten. Ze stonden in een heuvelachtige omgeving met grote stenen, het is een prachtige plek voor deze beelden. We hebben gegeten in een restaurant voor Cubanen waar je voor een goede maaltijd met kip, varkensvlees of vis omgerekend iets meer dan aan Euro betaald. Het biertje of de frisdrank die je erbij drinkt kost 90 cent, dus is bijna net zo duur als het eten.

We waren met kerst in Santiago en Juan en Nastia hadden ons uitgenodigd op eerste kerstdag. Ze hadden ook een Amerikaans stel in huis die als architecten in Haíti werken voor een hulporganisatie die scholen bouwt. Ze hadden heel wat te vertellen over Haïti. We hebben gezamenlijk op het dakterras een kerstdiner gegeten met vis, kalkoen en nog veel meer lekker eten.

Ik heb al jaren een bongo thuis waar ik weinig mee doe, dus het leek me leuk hier wat Cubaanse ritmes op de bongo te leren.
Juan had voor mij een leraar geregeld bij hem thuis. Ik heb van Walfrido een uur les gehad en het ritme van de son, de bolero en de cha cha cha geleerd. Toen ik de son onder de knie had ging Walfrido erbij zingen, dat was erg leuk.

We hebben in Santiago weer de ogen uitgekeken op straat. Er lopen mensen rond met karretjes waarvan de wielen kogellagers zijn, een grote bus rijdt door een straat waar deze nauwelijks de hoek om kan, vrachtwagens vervoeren personen alsof het een bus is en verder rijden er vreselijk veel oude auto’s rond. Het stinkt enorm van de uitlaatgassen, omdat de benzine en diesel niet zo goed zijn en er bussen soms op petroleum rijden.

We namen regelmatig een bus of een taxi naar Santiago of terug. Alleen de regeringstaxi’s zijn legaal, maar er fungeren veel andere auto’s als taxi. Toen we op een dag met een oude illegale Lada taxi weer terug naar huis reden, begaf de koppeling het. Onze chauffeur kon niet meer schakelen. We reden op een rustig weggetje en het begon net te schemeren toen dit gebeurde. De chauffeur kon het weer repareren zei hij. Er kwam een oude gereedschapskist te voorschijn met vreselijk oud en zelfgemaakt gereedschap erin. Gelukkig was het probleem na een kwartier gedeeltelijk opgelost en konden we weer verder. Het schakelen naar z’n 2 ging nog moeilijk, dus eenmaal aangekomen bij de jachthaven kroop de chauffeur weer onder de auto.

Toen we al een dikke week in Santiago waren kwamen mijn buren Herman en Rian met hun boot de Lyra aan. Zij vonden het leuk met ons de stad in te gaan en Juan te ontmoeten. We hebben nog 2 middagen heerlijk gegeten bij Juan met z’n vieren en hebben toen afscheid van hem genomen.

We zijn de dag voor oudejaarsdag samen met de Lyra vertrokken en hebben een nacht door gezeild. De volgende ochtend zijn we bij een mooie baai aan de zuidkust voor anker gegaan. De Lyra was net voor ons aangekomen. Het zag er mooi uit met mangroven en mooie bergen langs de kust. Na verloop van tijd kwam er een pok-pok bootje naar de Lyra, het bleek een vissersbootje te zijn waarmee 2 mannen met groene pakken van de kustwacht vervoert werden. Ze kwamen bij de Lyra aan boord en even later kwamen ze met Herman erbij naar ons toe. De 2 groene mannetjes kwamen bij ons aan boord, het bleken nog jongens te zijn. We moesten verhuizen naar de baai bij Pilon, 2 mijl verderop, zodat ze een oogje in het zeil konden houden. De jongen zei; “Cuba is een socialistisch land en het is gevaarlijk hier voor anker te liggen”. En dat terwijl bijna niemand een bootje heeft en wij ons juist erg veilig voelen. Herman had gezegd dat hij vanwege de riffen en zijn diepe schip niet in hun baai kon komen en ik zei ook dat we daar niet naartoe gingen. De chef werd opgeroepen met de marifoon en we mochten een nacht blijven liggen. We moesten ons de volgende morgen melden bij hun baas, maar ze zouden ons komen halen, want onze rubberboten waren nog opgeborgen.

We hebben aan het eind van de middag de boten aan elkaar gelegd en zijn samen oud en nieuw gaan vieren. Het was gezellig met lekker eten een leuke film (de Buena Vista Social Club) en champagne. Rian heeft voordat het jaar om was een Cubaanse sigaar opgestoken die ze samen met Ivo opgerookt heeft. Om 12 uur bleef het stil buiten, er was geen vuurwerk te horen, er waren alleen ontelbare sterren te zien.

Op Nieuwjaarsdag zag ik ’s ochtends in de verte een roeibootje aankomen. Er zaten 3 mannen in die langzaam naar ons toe kwamen. Het bleken de groene mannetjes te zijn. De baas vulde bij ons aan boord ons formulier in en toen was het geregeld. Ze zijn zeilend en roeiend weer terug gegaan naar hun basis.

Wij zijn samen met de Lyra door de Jardines de la Reina gezeild en elke dag bij een ander mangrove-eilandje gestopt. Het is een prachtig groot zeilgebied en we zijn in een week slechts een paar kleine visboten tegen gekomen. We zeilden elke dag een stuk en vertrokken vaak met zonsopgang, omdat de wind ’s middags hier vaak weg valt.
We hadden Ivo’s verjaardagscadeau, de opblaasbare kano nog nauwelijks gebruikt, maar na een paar dagen heeft Ivo de kano opgepompt en we hebben bij allerlei eilandjes tussen de mangroven gepeddeld en leuke strandjes bezocht. Toen we in de buurt van een klein eilandje voor anker lagen zag ik onder een steen een heleboel kreeften. Ivo heeft er met de speer 2 gevangen en we hebben er samen met Herman en Rian van gesmuld.

Een heleboel eilanden verder kwam er aan het begin van de avond een kreeftenvisboot naar ons toe die kreeft aanbood. Rian en Herman wilden wel kreeft en hebben als geschenk een blikje cola voor elk bemanningslid gegeven. Ze kregen 4 grote kreeften en wij hebben nog een hapje meegegeten, de rest ging de vriezer in. Er zaten 7 mannen aan boord en 4 ervan vonden het leuk om met ons te kletsen. Ze zijn bij de Lyra aan boord gekomen. Dat was grappig. Ze drukten ons nog op het hart niet te zeggen dat we kreeften hadden gekregen en dat ze aan boord waren geweest, want dat is verboden.

Na bijna 2 weken zeilen en rondkijken kwamen we in Casilda, in de buurt van Trinidad aan. De Lyra is 2,6 meter diep en kan niet bij de jachthaven komen, dus die liggen in de baai van Casilda voor anker. Dat gaf wat gedoe met inklaren, maar uiteindelijk is dat gelukt..
Trinidad is een oude Spaanse stad tegen de bergen aan. Het ziet er prachtig uit. Het is de week van de cultuur in Trinidad. We hoorden een band spelen, die bleek aan het oefenen te zijn, maar daarna was er een theaterstuk met clowns. Verder is de kermis voor kinderen weer opgetuigd, want die wordt alleen in deze feestweek gebruikt.

Ook in Trinidad keken we weer onze ogen uit. We zagen b.v. diverse mensen met spiegels rondlopen. Bleek dat er in een supermarkt die dag spiegels waren aangekomen.
We hebben samen met Rian en Herman Trinidad verkent en een uitgebreid buffet gehad met de lunch. We zijn in een oud klooster geweest wat nu een museum over de revolutie e.d. is. We gingen er naar binnen om de toren te beklimmen. Je hebt er een prachtig uitzicht op de bergen en over Trinidad met alle mooie daken. We hebben op verschillende terrasjes onder het genot van een mojito (rum met citroen, water en een soort munt) genoten van het verkeer met oude auto’s, fietstaxi’s, oude Nederlandse bussen, vrachtwagenbussen, paard en wagen, mensen op fietsen, etc.

Na 2 dagen in Trinidad zijn we naar Cienfuegos gezeild waar we eergisteren aankwamen. We zijn na het inklaren bij de jachthaven ernaast voor anker gegaan.
Op zondagochtend naar een boerenmarkt gegaan waar verse groente verkocht wordt. Er was niet erg veel keus, wel veel uien, kool en tomaten. De uien worden b.v. vanuit de vrachtwagen verkocht, alles is erg vers.
Na de markt zijn we het centrum ingegaan en hebben in een thuisrestaurant lekker gegeten.

Gisteren hebben we zo ongeveer de hele dag besteed aan het verlengen van ons visum. Na wachten bij immigratie bleek dat de immigratieman onze zorgpas niet voldoende bewijs vond dat we dit jaar een ziektekostenverzekering hebben. We moesten naar een speciaal kantoor een eind weg, om een bewijs hiervan te halen. We zijn maar eerst gaan lunchen. In het kantoor voor de ziektekostenverzekering keek men nauwelijks naar onze pasjes, maar vulden meteen een briefje voor ons in. Terug naar het immigratiekantoor, waar we 2 uur op onze beurt moesten wachten, omdat er erg traag gewerkt werd door 1 man. Tegen het eind van de middag ging er nog iemand meehelpen. Er moest natuurlijk weer een formulier ingevuld worden en we moesten weer terug naar de wachtkamer om te wachten op de uiteindelijke verlenging. We hadden het even gehad met de Cubaanse bureaucratie.

Cuba is een waanzinnig land met ontzettend vriendelijke mensen.

Coördinaten van Santiago 19° 58' 59” N, 075° 52' 22” W
Coördinaten van Cayo Algodon Grande 21° 05' 58” N, 078° 44' 06” W
Coördinaten van Casilda 21° 44' 12” N, 079° 59' 41” W
Coördinaten van Cienfuegos 22° 07' 33” N, 080° 27' 15” W