De draad weer oppakken

We zijn weer onderweg, wat af en toe nog vreemd en moeilijk is voor mij.
We zijn bij de Turks en Caicos eilanden, wie heeft daar ooit iets over gehoord bij de aardrijkskunde les, wij in ieder geval niet.
We krijgen steeds meer haast om in Amerika te komen vanwege het orkaanseizoen, maar we konden deze mooie eilanden niet zomaar passeren.

Vanuit St Maarten zijn we naar de Maagden eilanden gegaan.
We weten nu hoe de maagden eilanden aan hun naam komen; helaas niet omdat er mooie maagden rondliepen. Columbus heeft deze eilanden de maagden eilanden genoemd, toen hij in 1493 hier zoveel eilanden zag. Hij noemde ze naar St Ursula en de 11.000 maagden, die lang geleden in Keulen, toen ze bedreigd werden door de Hunnen, liever stierven voor hun geloof dan zich over te geven.
We zijn het eerst naar de Britse Maagden eilanden gegaan naar Virgin Gorda. Ik ben 11 jaar geleden in de Britse Maagden eilanden geweest met een zeil/duikvakantie, maar het is veel drukker geworden met zeilboten, er zijn vooral veel huurboten met Amerikanen erop.
In het Zuiden van Virgin Gorda liggen grote stenen, een soort hunebed stenen, en bij The Bath kan je door de stenen lopen, een bijzondere ervaring. Wij lagen er in de buurt bij een mooi strandje voor anker en zijn in de middag toen de meeste toeristen weer weg waren door de stenen gelopen. Het was prachtig snorkelen bij onze ankerplek, omdat de grote stenen ook in het water liggen. De Moja, met Sjoerd en Clare kwam de tweede dag dat we er lagen aan en we hebben ze uitgenodigd voor een drankje, dat was gezellig.
We zijn daarna verder gezeild naar Norman island en zijn de volgende dag een mijl verderop naar the Indians gegaan, 4 rotsen waarvan de hoogste 9 meter boven het water uitsteekt. Het is er prachtig snorkelen en duiken, dus dat hebben we gedaan. Je ziet er veel vissen en prachtige wuivende zachte koralen, ook zagen we schildpadden en een dikke baracuda onder de Rebel. Daarna tussen the Indians en Pelican island voor anker als enige boot. We gingen van daaruit naar het eiland Jost van Dijke, dat genoemd is naar een Nederlandse piraat Joost van Dijke. Daar lag de Fly Away al, een Nederlandse boot met Edze en Margriet, die ook op weg zijn naar Amerika en net als wij via de Bahama´s gaan. De Moja kwam er ook en we hebben een afscheidsetentje gehad bij Foxy´s, een wereldberoemde tent, omdat Sjoerd en Clare richting Bermuda gaan.

Wij zijn de volgende dag vertrokken naar St John, een Amerikaans Maagdeneiland.
In Amerika zijn ze erg bang om via binnengebrachte etenswaren beestjes en ziektes te krijgen. Toen we inklaarden, kwamen we, na alle gebruikelijke formulieren en stempels, bij een mannetje met blauwe latex handschoenen aan, die bij ander toeristen de bagage controleerde. Toen hij hoorde dat we van een boot kwamen kregen we de instructie geen afval weg te gooien op het eiland, dat kon alleen bij een speciale container op het eiland St Thomas.
We zijn overdag naar een klein eiland ertegenover gegaan. Omdat er koraal voor het eiland ligt komt er bijna niemand, en na over een koraalrand geklauterd te zijn kwamen we bij een mooi strandje met prachtige schelpen.
´s Nachts zijn we bij Great St James gaan liggen een groter onbewoond eiland, waar je bij Christmas Cove prima voor anker kan. Er ligt een rots in het midden van de baai, waar je leuk omheen kan snorkelen. We zijn een dagje blijven liggen om wat te klussen. Overdag kwamen s´middags en ´s ochtends allerlei toeristen boten met Amerikanen. Ze gingen er snorkelen, het was een heel spektakel en een komisch gezicht om sommige Amerikanen in een zwemvestje rond te zien spartelen.
Daarna keerde de rust weer terug.
Toen we in op St Thomas, het volgende grote bewoonde eiland aankwamen gingen we even snorkelen om te kijken of het anker goed lag. Het water was er niet erg helder, maar we zagen een grote sharksucker (haaizuiger, vrije vertaling) van een meter rondzwemmen die later vastgeplakt zat aan de boot. Sharksuckers zuigen zich met de bovenkant van hun kop vast aan haaien of andere grote vissen. Ze leven van parasieten en etensresten van hun gastheer of -vrouw. Deze dacht zeker dat onze Rebel een grote vis is.
In Charlotte Amalie, de hoofdstad van St Thomas hebben we uitgeklaard en boodschappen gedaan. Amerika heeft in 1917 hun Maagdeneilanden gekocht van de Denen, en dat is nog te merken aan de namen van plaatsen en straten en sommige oude gebouwen. Charlotte Amalie is een haven voor grote cruiseschepen en omdat je er belastingvrij kan kopen is er een straat met veel juweliers, slijters en toeristenwinkels, niet echt ons ding.

We gingen door naar Culebra, een Spaans Maagden eiland dat onder Puerto Rico valt. Wij wisten niet dat Puerto Rico een Amerikaanse staat is en dus volledig bij Amerika hoort. Wel apart dat iedereen er Spaans spreekt. Culebra is een leuk relaxed eiland. We zijn de eerste nacht voor een koraalrif aan een boei gaan liggen. De volgende dag naar het dorp om in en uit te klaren, ons water bij te vullen en boodschappen te doen.
Ivo moest waterhalen bij een restaurant aan het water in onze jerrycans. Het was daarom maar goed dat het de nacht ervoor veel geregend had, we hebben wel 80 liter water opgevangen met ons regen opvangzeil.

De dag erna zijn we de grote tocht naar de Turks en Caicos eilanden begonnen, dat was 400 mijl varen. Over het algemeen hadden we een lekker windje van achteren en het was een comfortabele tocht.
De vissen wilden niet bijten, en de derde dag hebben we het vistuig maar ingehaald, omdat we in het water een bos aan boomstammen en kokosnoten tegen kwamen. Af en toe hoorden we doeng, doeng, doeng, en dan ging er weer een boomstam langs de boot. Op een gegeven moment dacht Ivo dat hij een boot zag, terwijl we al in tijden geen boot meer hadden gezien. Maar het bleek een grote boomstam met takken en wortels te zijn. We zijn het op 20 meter gepasseerd, maar goed dat we er niet in zijn gevaren.

De Turks en Caicos eilanden liggen midden in een kilometers diepe zee op 2 banken, de Turks Bank en de Caicos bank, waar veel ondiepe stukken met koraal zijn. We zouden in het donker bij de Turks bank aankomen, maar hadden gezien dat we bij het eiland Big Sand Cay zonder problemen in het donker konden ankeren. Op de kaart stond een licht op het eiland van 25 meter hoog en 30 mijl zichtbaarheid, maar men had vergeten het licht aan te doen. Om 9 uur ´s avonds lagen we voor anker, zonder het eiland goed te kunnen zien. De volgende ochtend zagen we dat het eiland liggen. Ivo vond het op Schiermonnikoog lijken, het is een onbewoond zand eiland. We waren al gewend aan een goed zicht onderwater in alle Caraïbische eilanden, maar hier is het zicht onderwater fantastisch, 20 tot 30 meter!


We moesten inklaren en onze reisgids geeft aan dat dat bij de politieman op Salt Cay kan. Dat eiland ligt 5 mijl verderop.
Toen we daar in de kroeg bij het haventje vroegen waar we de politieman konden vinden bleek dat hij er een biertje zat te drinken. We konden niet bij hem inklaren dus we mochten het eiland niet op. Het zou te laat worden om nog in Grand Turk, het volgende eiland, in te klaren. We hebben gezellig met de politieman gepraat.
Hij haalde de duikschool eigenaar er ook bij van wie de meerboeien bleken te zijn, die hier langs de kust liggen. We mochten aan zijn boei liggen en een duikje maken. Alle boeien liggen bij een muur waar je langs kan duiken.
Toen we vertelden dat we brood nodig hadden ging de politieman dat voor ons regelen.
We moesten uiteindelijk mee in een pickup met de vrouw die het brood bakt, naar haar winkel. Haar man reed. We gingen met de politieman achter in de pickup, want we waren immers illegaal op het eiland. We hebben zo het halve eiland gezien en de politieman fungeerde als gids, dat was erg grappig.
Er wonen ongeveer 70 mensen permanent op Salt Cay en de mensen die we hebben ontmoet waren erg aardig. Verder komen er Amerikanen en Canadezen die er huizen hebben.
Nadat we het brood hadden zijn we terug naar de boot gegaan en zijn verhuisd naar een duikboei een eindje verderop. We lagen met de achterkant van de boot boven de muur die vrij stijl naar beneden gaat.
De volgende dag voordat we wilden duiken kwamen er dolfijnen achter de boot langs zwemmen. We zijn in het water gesprongen met ons duikmasker op en hebben naar de dolfijnen gekeken, het waren er ongeveer 30. Zij vonden ons wat vreemd en bleven op 10 meter afstand van ons, maar wij vonden het geweldig! Na 5 à 10 minuten hadden de dolfijnen het wel gezien en gingen er vandoor. Het duikje erna bij de muur was ook erg mooi, er zwommen veel mooie oceaan trekkersvissen rond, die een beetje op maanvissen lijken.

We hadden besloten niet meer naar Grand Turk te gaan, maar zijn na de duik naar South Caicos gezeild, 21 mijl naar het westen. We zijn nu dus op de Caicos Bank waar Providenciales (Provo) het belangrijkste eiland is. Helaas moeten we verder en gaan deze keer Provo voorbij richting Amerika via wat eilanden van de Bahama´s.