Waar is Ivo?

We zijn op weg naar St Maarten om van daaruit weer af te zakken en de zomer willen we in Curaçao doorbrengen vanwege het orkaanseizoen.
Tot maart/april zijn de winden nog wisselend, maar daarna begint de oostelijke passaatwind weer te waaien en dan moeten we dus wel ergens in de buurt van St Maarten zijn. We moeten elke goeie wind benutten om oostwaarts te komen en we zijn daarom nu alweer een stuk verder in de Bahama’s.

In Marsch Harbour kwamen ’s middags Chantal en Frédy, een Zwitsers stel op bezoek. Het was erg gezellig en de volgende morgen hebben we op hun catamaran Micromegas II koffie gedronken. We zijn de dag erna allebei vertrokken riching Eleuthera en hebben ’s nachts nog contact gehouden via de marifoon. Chantal en Frédy zijn bij Eleuthera de Great Bahama bank op gegaan en wij zijn iets zuidelijker de bank opgegaan om over te steken richting de Exuma’s.
Het eerste stuk van de bank was iets van 4 a 5 meter met zand op de bodem, maar op de laatste 10 mijl voordat we bij de Exumas aankwamen zaten af en toe “coral heads” (koraalkoppen) op de bodem. Dit zijn volledige koraalrifjes die tot vlak onder de waterlijn kunnen zitten, daarom moet je er voor uitkijken. Wanneer de zon hoog aan de hemel staat zie je ze als donkere vlekken in het water.

Er was niet zoveel wind en we zijn gestopt tussen koraalkoppen om er te snorkelen.
Het zijn vaak hele mooie koraalriffen waar van allerlei prachtige koralen en vissen te zien zijn. We zagen grote scholen vis en zelfs schildpadden.
We zijn een eindje verderop voor de nacht voor anker gegaan.

De Exumas bestaan uit een hele eilanden rij met grote en kleine eilanden. We zijn er 2 jaar geleden ook geweest, maar er zijn zoveel eilanden dat je nooit in één keer alles kan zien. We zijn vanuit de Great Bahama bank naar Allan Cay gezeild, waar we al eerder voor anker hadden gelegen. Omdat we er al waren geweest zijn we de volgende dag door gezeild naar Shroud Cay. We lagen er mooi en zagen op een dichtbij gelegen eilandje een adelaar zitten.

’s Ochtends vroeg heb ik Ivo het bed uitgepraat om meteen te vertrekken, de wind was nog goed om verder te zeilen, terwijl we later op de dag de wind tegen zouden krijgen. Het lukte dan ook om helemaal naar Fowl Cay te zeilen.
Dit is een klein hoefijzervormig eiland, waar we midden in de baai voor anker zijn gegaan. We gingen nog even snorkelen en zagen tot onze verassing dat er prachtige koralen en veel vis bij een hoek van het eiland zat.

De volgende morgen gingen we er weer snorkelen, Ivo met z’n Hawaïen sling (een speer met katapult om vissen te schieten) en ik met m’n fototoestel.
Het stroomde er deze keer nogal en Ivo waarschuwde me dat bij de punt de stroming erg hard was. Na een tijdje ving Ivo zowaar een kleine vis, het was een soort makreel. Nadat de vis aan boord was gebracht zijn we nog even gaan snorkelen. Na verloop van tijd was ik Ivo kwijt. Ik ging kijken of ik z’n hoofd ergens boven water zag uitkomen maar ik zag niets, ik had hem het laatst in de buurt van de zijkant van wat brokken die boven water uitkwamen gezien. Even later keek ik nog maar eens en zag hem nog steeds niet. Ik vond het vreemd en ben terug gezwommen naar de boot om van daaruit beter te kunnen kijken. Maar ik zag geen Ivo meer op de plek waar we hadden gesnorkeld, ik ging me zorgen maken omdat ik bang was dat Ivo met de sterke stroming was weggespoeld. Vanuit de Engelse buurboot kwamen de buren met hun rubberbootje langs om bij een ander eiland te gaan snorkelen. Ze stopten even en ik vertelde dat ik Ivo kwijt was. Zij zijn gaan kijken of ze Ivo zagen waar de stroming zo sterk was. Ik ben ondertussen een stukje in de mast geklommen om eens goed om me heen te kijken, maar zag Ivo nergens. Ik was hem inmiddels al minstens 20 minuten kwijt en begon echt bang te worden. Het Engelse stel kwam terug, ze hadden ook niets gezien en raden me aan via de marifoon het Exuma park op te roepen omdat men daar patrouille bootjes heeft met mensen die kunnen helpen zoeken. Dus dat heb ik gedaan. Er zou binnen een kwartier een patrouille boot komen. Er was nog een andere zeilboot die mij op de marifoon had gehoord en me lieten weten dat ze er ook aankwamen. De Engelsen zijn nog een keer gaan kijken of Ivo niet de bank opgedreven was, maar kwamen na 5 minuten weer terug, ze hadden niets gezien.
Ik was nog met de Engelsen aan het praten toen ik Ivo “hallo” hoorde roepen. Hij had niets vermoedend een rondje door de hele baai gesnorkeld langs het strand en kwam dus via de andere kant aangezwommen Ik was natuurlijk opgelucht dat hij heelhuids terug was en heb snel alle hulptroepen op de hoogte gesteld via de marifoon. Er kwam net een bootje met 2 mensen aan om te helpen, maar die konden gelukkig weer omkeren.
Ivo had pas na verloop van tijd door dat ik echt bang was geweest dat hem iets overkomen was.
Ik heb Ivo daarna nog een paar keer gezegd dat ik zo blij was dat hij terug was, waarop Ivo dan zei; “maar ik ben helemaal niet weg geweest!”.

Na dit avontuur hebben we het anker opgehaald, de Engelsen nog een keer bedankt en zijn we naar Black point settelement gegaan. Het is een leuk dorp met een mooie beschutte baai. We zijn meteen aan land gegaan om nog een boodschapje te doen. Er kwam net een bootje met mensen en instrumenten aan land. Het bleek dat dit een deel van het gospelkoor was dat ’s avonds in de school zou optreden. Dat moesten we zien. Het zou om half 8 beginnen en wij waren er keurig op tijd. Er zaten nog maar een paar mensen binnen en er stond een drumstel, keyboard en gitaar klaar. We herkenden het kruideniers echtpaar waar we bij zijn gaan zitten. De vrouw had haar tamboerijn meegenomen om mee te kunnen doen. Pas een uur later toen de zaal vooral vol zat met vrouwen en kinderen, begon het spektakel. Het is niet te beschrijven wat er allemaal gebeurde. We moesten al meteen allemaal gaan staan, de muziek zette een bekend lied in en iedereen begon mee te zingen en te swingen. Af en toe hield iemand een preek met veel halleluja, praise the lord en “do you love Jesus?”, waarop het publiek enthousiast reageerde. En verder werd er door verschillende mensen gezongen, waaronder door het koor en afzonderlijke koorleden. Het geluid was oorverdovend, maar het werd een swingende boel en we hadden een leuke avond.

Met een mooi westenwindje zijn we na een paar dagen naar Darby Cay gezeild. De vorige keer hadden we bij dit eiland Mike en Anne met hun boot Beans ontmoet, zie ook het weblog stukje Scharrelen van 2 jaar terug. Ook dit jaar ontmoeten we ze hier weer, want het is hun favoriete plek. Ze hadden een kreeft gevangen en we zijn bij hun gaan eten. De volgende dag ben ik met Anne naar de ruïne van het huis op Darby Cay gelopen. Ze noemen het een kasteel en je kon zien dat het er ooit mooi uit heeft gezien. Het uitzicht vanaf het balkon is fantastisch .
Ivo had tijdens mijn afwezigheid een mooie grote zeehaas gezien, een onderwater slak, die we nog niet gezien hadden in de Bahamas. Daarom ben ik de volgende ochtend voordat we vertrokken nog even gaan snorkelen. Gelukkig vond ik ze nog, want er bleken er zelfs 2 te zitten, ze waren zo’n 25 centimeter groot. Ik zag op een ander plek tijdens het snorkelen 2 grote heremietkreeften in conch schelpen elkaar achterna zitten. De ene kroop in z’n schelp en de andere draaide de schelp om en ging er moet z’n poten in graaien, zie foto’s.

Beans ging ons voor richting Williams Bay Cay en ze hebben onderweg een dikke baars gevangen. We kregen eerst al een stuk voor de lunch en hebben ’s avonds vis van de barbecue bij hun gegeten.

Er zit een onderzoekscentrum voor alles wat met de zee te maken heeft op Lee Stocking Island, daar was de volgende ochtend een rondleiding. Het centrum werd tot lange tijd gesponsord door een Amerikaanse organisatie, maar sinds een paar jaar krijgen ze weinig geld en wordt er niet zo veel onderzoek meer gedaan. De man die de rondleiding gaf doet onderzoek naar de groei van koralen. Volgens deze onderzoeker is ongeveer 75 procent van de oorspronkelijke koralen op de wereld verdwenen. Koralen groeien langzaam en zijn erg gevoelig voor klimaat veranderingen. Na deze interessante rondleiding zijn we na een stop bij een mooi eiland voor anker gegaan bij Barraterre. Net zoals de vorige keer zijn we hier groente gaan halen bij de tuin waar je zelf je groente kan pakken. Met tomaten, aubergines, paprika’s, bananen e.d. gingen we terug naar de boot.

Er lagen nog een paar andere boten die al jaren in dit gebiedje rondvaren en we werden door Pete uitgenodigd bij hun aan boord een “cocktail” te komen drinken. Pete en Chris wonen op hun motorboot Scooter. Mike en Anne kwamen ook evenals een ander stel van een andere zeilboot. Het werd een gezellige boel en na een paar glazen rum vond Ivo het prima om z’n Amsterdam pet te ruilen voor een pet van Pete. Ik kreeg van Chris zelfgemaakt oorbellen van kleine stukjes glas die ze op het strand vindt.

De wind werd goed om naar George Town te zeilen, maar toen de wind even in kakte werden we ingehaald door een heleboel Amerikaanse en Canadese boten. Wij blijven meestal zeilen als we nog maar langzaam vooruit komen, maar Amerikanen en Canadezen lijken daar te ongeduldig voor te zijn. Bovendien moet je minstens 5 knopen lopen om grote vissen met je sleeplijn te vangen.

We zijn nu in George town om alle voorraden (water, gas, voedsel) weer aan te vullen. Ivo is hier al een paar keer naar een ijzerwarenzaak gelift, je steekt je hand op en de tweede of derde auto die langs komt neemt je mee. De laatste keer had hij een lift met een pick-up vol met vrolijk gestemde Bahamanen die zo te zien aan het gedrag en te ruiken aan de adem flink wat rum op hadden. De chauffeur, vol gehangen met gouden kettingen en ringen, scheurde als een idioot over de smalle bochtige weg naar het dorp waar de ijzerwarenzaak is. Gelukkig keert Ivo steeds heelhuids weer terug.

Coördinaten: 23° 30' 21” N, 76° 45' 01” W