Venezuela en voetbal

We hadden gehoord en gelezen dat er in de buurt van Isla Margerita (Venezuela) piraten zijn, er worden af en toe boten aangevallen en leeg geroofd. Dat willen we niet meemaken en zeilen dus vanaf St Lucia naar de Los Roques eilanden, die ook bij Venezuela horen.
We vertrekken ’s ochtends uit St Lucia met een lekker windje en doen iets meer dan 5 knopen. Rondom ons zitten allerlei wolkengebieden en we zien het in de verte regenen, maar houden het zelf droog, de wind neemt af in de middag en we gaan niet erg hard. De hele nacht zien we onweer in de verte, er is weinig wind en de motor moet een tijdje aan. Tegen de ochtend kunnen we weer zeilen. Het blijft wat bewolkt, en ‘s middags komen er donkere wolken op ons af die we niet kunnen ontwijken, het waait even hard en er zitten al snel 3 reven in het grootzeil. Daarna wordt het windstil en we merken dat we in noordwestelijke richting stromen terwijl het hard begint te regenen. Gelukkig komt er weer wind, maar het blijft zeuren met regenbuien, harde wind, geen wind, reven in het grootzeil, reven er weer uit enzovoort.
’s Avonds als het donker is en het weer niet veranderd gaat de motor aan en de kluiver en de fok neer. Gelukkig wordt het later ’s nachts beter weer en de volgende ochtend regent het niet meer.
Gran Roque is het enige eiland van de eilanden groep Los Roques waar een dorp is, daar zeilen we naartoe. We zien het eiland liggen, een paar uur voordat we er zijn, want het heeft heuvels waarvan de hoogste iets van 100 meter is. We komen in het donker aan en ankeren in de buurt van het dorp.. De volgende ochtend zien we verderop het dorp liggen, het ziet er leuk uit.
De toeristen komen vliegen met kleine vliegtuigjes vanuit Venezuela naar Gran Roque, er zijn allerlei pensions waar de toeristen kunnen verblijven en met bootjes worden ze voor dagrecreatie naar één van de mooie eilanden gebracht.

We kunnen er niet inklaren dus gaan illegaal aan land om te kijken of er nog wat verse groente en brood te krijgen is. Het is een leuk dorp, de straten zijn niet geasfalteerd en gewoon van strandzand. De huizen zien er Spaans achtig en gekleurd uit. De mensen zijn erg vriendelijk. We kopen een zoet broodje bij de bakker en in de supermarkt weten we wat mandarijnen, een aubergine, een avocado en een lekker stuk kaas te kopen .
Bij een kroegje is er een enthousiaste voetbalfan die ons weet te vertellen dat het Nederlandse team zich als eerste heeft gekwalificeerd voor de volgende ronde.

We vertrekken daarna meteen naar een leuk klein eilandje met mooi strand.
De eilanden van Los Roques doen ons een beetje aan de Bahama’s denken, het zijn lage eilanden met wat struiken en mangroven en het water is er op sommige plekken ondiep en mooi turkoois gekleurd. We snorkelen bij het eiland en lopen nog even over het strand.
De volgende dag zeilen we op de kluiver naar de meest westelijke eilanden zo’n 9 mijl verderop. We zeilen een rif over waarbij we goed moeten kijken dat we niet tegen koralen op varen en gaan achter een zandbankje tussen 2 eilanden voor anker, Cayo de Aqua en West Cay. Het ziet er paradijselijk uit met mooie witte stranden en gekke palmbomen. Er zitten nog wel wat dagjesmensen onder een parasol op het strand, maar na 4 uur worden deze terug gebracht naar Gran Roque en hebben wij met nog een zeilboot aan de andere kant van de zandbank het rijk alleen.
We liggen bij een rifje waar hele dikke papegaaivissen zitten, zo groot hebben we ze nog niet eerder gezien, het zijn regenboog papegaaivissen. In het begin is het gewoon eng hoe groot ze zijn, maar ze doen gelukkig niets, waarschijnlijk vinden ze ons ook eng.

We verkennen Isla de Agua en gaan de volgende ochtend vroeg naar de vuurtoren op Cay West. Je kan bijna helemaal om het eiland lopen en als we over het strand weer terug lopen naar de zandbank zien we vrij verse sporen van een schildpad die het strand op is gekomen en eieren heeft gelegd. We kunnen zien dat de eieren al zijn weg gehaald, er zit namelijk een onderzoekscentrum op een ander eiland die de eieren uitgraaft en zorgt dat zoveel mogelijk schildpadden de eerste levensfase halen, daarna worden de schildpadden weer uitgezet. We kunnen niet zien om wat voor soort schildpadden het gaat.
’s Avonds na de koffie gaan we weer naar het eiland om te kijken of we ook schildpadden het strand op zien komen, maar helaas. Als we terug willen met het bijbootje waait het erg hard en we liggen aan lager wal. Het kost ons veel moeite bij het strand weg te komen en als we eenmaal varen slaan de golven over ons heen.

’s Nachts waait het hard en de volgende ochtend is het nog minstens een windkracht 5, maar we besluiten toch te vertrekken. Eenmaal uit de luwte van het eiland blijkt het een dikke windkracht 6 te zijn en het gaat steeds harder waaien. Ik heb spijt dat we toch vertrokken zijn, maar we kunnen niet meer terug. De wind komt van achteren en we zeilen met een klein stukje uitgeboomde kluiver en met 3 reven in het grootzeil. Ik durf niet meer naar de golven achter ons te kijken, want die zijn hoog en stijl. Gelukkig gaan we hard genoeg zodat de golven niet over ons heen komen. In de surf van een golf zie ik zelf 8.4 knopen op de GPS verschijnen, zo snel gaan we bijna nooit.. De wind wordt iets minder, maar we gaan nog steeds erg snel en we zijn in een mum van tijd bij de eilandengroep Aves Barlovento. Het zijn eilanden die achter een koraalrif liggen. Het eiland Isla Sur heeft veel mangrovebomen die vol zitten met boobies, deze vogels zijn familie van de Jan van Gent.
Als we op een wat ondiepe plek ankeren komt er meteen een bootje op ons af, we denken nog even aan piraten, maar het zijn aardige mannen die vragen of alles goed gaat. We varen met ons bijbootje langs de mangroven met de boobies, er zitten leuke “red footed boobies”, witte en bruine boobies met rode poten.

We zeilen de volgende dag naar de eilandengroep Aves Sotavento, dat zo’n 18 mijl verderop ligt. Ook dit zijn onbewoonde eilanden achter een koraalrif. Ooit hoorde deze eilandengroep bij de ABC eilanden en dus bij Nederland. Maar de Nederlandse regering heeft ze lang geleden kado gedaan aan Venezuela, met het idee dat ze voor ons toch geen waarde hadden. Wij vinden het erg jammer, ze horen misschien wel bij de mooiste eilanden die we tot nu toe gezien hebben.
Er liggen al wat boten en we besluiten bij het eilandje Saki Saki te gaan liggen. We snorkelen naar de kant en lopen er langs het strand. Ook hier zien we weer verse sporen van een schildpad. Het moet toch mogelijk zijn hier ’s nachts een schildpad te zien. Het is bijna volle maan en middernacht is het hoog water, dat zijn volgens ons ideale omstandigheden voor een schildpad om het strand op te komen en eieren te leggen. We besluiten ’s nachts naar de kant te snorkelen en te kijken of we wat kunnen zien. Door de maan kan je al snorkelend de koralen goed zien, maar op het strand zien we helaas geen schildpad.

We verkennen nog een ander klein eilandje in de buurt en zakken af naar het eilandje Curricai. Als we er voor anker liggen komt er een klein bootje met 4 mannen op ons af, zijn ze te vertrouwen?. Het is de kustwacht die op het zuidelijke eiland een station heeft. Er komen 2 mannen aan boord, waarvan er één onze papieren bekijkt en een formulier invult. De ander man die aan boord komt klets met Ivo, want hij kan Engels. Hij wil graag batterijtjes voor z’n fotocamera, want die zijn volgens hem moeilijk te krijgen, wij hebben er nog wel een paar. Onze Venezolaanse gastvlag is niet goed, die moet naar beneden, want de 8 sterren ontbreken. De man zegt tegen Ivo dat we ze een frisdrank kunnen geven, maar alleen als we dat willen. Ivo geeft ze 4 colaatjes mee en de mannen vertrekken vriendelijk zwaaiend. Wij snorkelen daarna naar het eiland en lopen een stukje over het strand, deze keer geen sporen van schildpadden.

De volgende dag hebben we een goeie wind en zeilen lekker snel naar Bonaire. Op de zuidoost punt van het eiland zien we de vuurtoren staan en een eindje verderop de zoutbergen van het zoutwinningsgebieden
Bonaire heeft een beetje de vorm van een boemerang met Kralendijk (koralendijk) als hoofdstad in het midden. Tegenover Kralendijk ligt Klein Bonaire een rond plat eiland..
Rondom Bonaire is een marine park en je mag nergens ankeren, dus we pakken bij Kralendijk een ankerboei op.. Er zijn verder erg veel boeien waar je aan kan liggen om te duiken.
Wij gaan aan land en voelen ons thuis in dit stukje Nederland, Bonaire wordt namelijk per 10-10-10 een soort Nederlandse gemeente. De mensen zijn er aardig en relaxed, en spreken gewoon Nederlands, anders dan in de bovenwindse eilanden waar Engels de voertaal is.
De volgende dag is de wedstrijd Nederland-Slowakije en we gaan kijken in een oranje gekleurde (buiten)kroeg waar menig supporter in het oranje verschijnt. Ik heb ook m’n oranje Holland shirt uit de kast gehaald. De sfeer is goed en na de wedstrijd gaan er auto’s al toeterend door de straten.

In dit duikparadijs moet ik duiken, dus we maken eerst een duikje bij de ankerboei, want onder ons ligt een schuine helling met koralen, het ziet er mooi uit en het is een leuk duikje. De dag erna pikken we een duikboei op bij Klein Bonaire en snorkelen na een mooie duik nog even bij een andere plek.
Wanneer Ivo de flessen aan het vullen is breekt de V-riem waarmee de motor de compressor aandrijft, mijn fles kan pas de volgende dag gevuld worden als we een nieuwe V-riem hebben.

De Zeevonk is gearriveerd. Joke voelt zich al een paar dagen niet lekker en na een bloedonderzoek blijkt dat ze knokkelkoorts (dengue) heeft opgelopen. Knokkelkoorts is een virus dat door de tijgermug wordt overgebracht, je kan er erg ziek van zijn. Waarschijnlijk heeft ze het op de Tobago Cays opgelopen. Joke en Henk kunnen ’s middag de huurauto van andere zeilers lenen en we gaan mee op stap. Eerst naar een uitzichtpunt, waar je Kralendijk en Klein Bonaire kan zien liggen, daarna naar het Gotomeer waar flamingo’s zitten. Het ziet er prachtig uit. Via het dorp Rincon terug. We stoppen in RIncon bij een Bonairiaan met een restaurantje. Hij heeft hele verhalen over leguanensoep en eieren die goed zijn voor de potentie, op het eiland zijn leguanen genoeg.

Samen met Henk kijken we in de voetbalkroeg El Mundo naar de wedstrijd Nederland-Brazilië. Ivo weet zeker dat Nederland dit gaat verliezen, maar zoals we nu weten zit hij er mooi naast. Het is weer feest in Kralendijk, alhoewel er ook nog wel wat supporters voor Brazilië waren.
De volgende dagen hebben we weer tijd om een duik te maken. Bij een duikschool hadden we gehoord dat er op een bepaalde duikstek een zeepaardje zit. De enige aanwijzing was; je gaat naar links. Nou dat hebben we gedaan en ik zag tot mijn eigen verbazing het zeepaardje zitten, erg leuk.

Dinsdag (gisteren) moeten we natuurlijk naar de wedstrijd Nederland- Uruguay kijken. Ivo heeft een oranje T-shirt met worldcup 2010 Bonaire erop in een restaurant weten te bemachtigen. We gaan op tijd naar onze voetbalkroeg, maar de tent is al bijna vol. Het is weer reuze spannend en gezellig en na deze wedstrijd is het feest op het eiland. Nederlandse voetbal hits worden gespeeld en er gaat weer een file toeterende auto’s door de straten.
Henk is samen met Marijke van de Lizzy naar de wedstrijd gaan kijken en we proosten ’s avonds bij de Lizzy aan boord op de winst van Nederland.

Om te kunnen internetten liggen we sinds gisteren aan een ankerboei dicht bij alle lawaaikroegen. Ik heb vannacht slecht geslapen, maar je moet er wat voor over hebben om te kunnen internetten. We gaan straks maar weer verhuizen naar een plekje verderop waar het lawaai minder is.
We hebben besloten dat we tot maandag op Bonaire moeten blijven, zodat we hier de finale van de Worldcup kunnen zien.

Coördinaten van Gran Roque 11° 56' 59” N, 066° 41' 06” W
Coördinaten van Cayo de Agua 11° 49' 39” N, 0616° 56' 56” W
Coördinaten van Isla Sur, Aves Barlovento, 11° 56' 43” N, 067° 26' 35” W
Coördinaten van Saki Saki, Aves Sotavento, 12° 03' 25” N, 067° 41' 10” W
Coördinaten van Kralendijk, 12° 09' 22” N, 068° 16' 48” W