Op Turkoois water

We zijn sinds een paar dagen in de Dominicaanse Republiek in Luperón, daarover zo meer.

Vanaf Georgetown in de Bahamas zijn we op weg gegaan naar Conception island (Bahama’s). Dit is een onbewoond eiland met mooie stranden en mooie plekken om te snorkelen. We moesten aan de wind zeilen en er stond een rare zee met korte steile golven, waardoor het zeilen niet prettig was. We zijn daarom voor de nacht gestopt bij Long island (Bahama’s). De volgende dag hadden we een achterlijke wind en zeilde we zonder problemen naar Conception island. Aan de oostkant ligt een grote baai met turkoois water en het is een prachtig gezicht hoe je van diep water met een blauwe kleur al snel in dit mooie ondiepe water terecht komt.
Toen we eenmaal in de baai waren trok de wind nog meer aan en we zeilden op een puntje kluiver naar de meest beschutte ankerplek waar een groot motorjacht (33 meter) en een klein zeilbootje lagen, die allebei behoorlijk slingerden door de deining die er stond.

Wij hebben onze antischommel uitgehangen en lagen toen redelijk goed.
’s Middags kwam Nederlandse Willem met een kano vanaf het motorjacht (Sagamar) langs varen. Hij is de kapitein van het motorjacht en vertelde ons dat de eigenaar Duits is en zijn vrouw Russisch en dat de boot in Nederland gebouwd is. De volgende ochtend kwam de eigenaar langs kanoën met de hond achterop, hij ging de hond uitlaten op het strand. We hebben even een praatje met hem gemaakt. Het was een aardige man die later met z’n vrouw nog langs kwam om ons een koud biertje te brengen. Neil van de andere boot, Pelagic, kwam bij ons langs om kennis te maken en wilde de weersverwachting horen. In ruil voor een Heineken bier zou Neil een vis voor ons speren. Ik ben gaan snorkelen bij een grote koraalkop en Ivo heeft ook nog geprobeerd een vis te vangen, wat niet lukte. Gelukkig had Neil meer succes en hij kwam aan het eind van de middag bij ons aan boord met een grote kreeftenstaart en 2 visjes. Ook Willem kwam even aan boord voor een biertje. Hij vertelde ons dat er 6 personen op het motorjacht werken en dat de eigenaren een baby hebben waarvoor ook een kindermeisje aan boord is. We zijn dan toch blij met ons kleine bootje zonder personeel.
Ik heb de kreeft en de vissen klaar gemaakt en we hebben een gezellige avond gehad met Neil.

We gingen de dag erop weer verder naar Rum Cay (Bahama’s), dit eiland is ongeveer zo groot als Vlieland, met één dorp bij een baaitje achter een rif.
We zijn bij 2 koraalkoppen gaan liggen, zodat we ons eigen snorkelgebiedje hadden. De volgende middag zagen we een boot aankomen. Pas toen de boot dichterbij kwam zagen we dat het de Pelagic met Neil was. We hadden hem nog niet verwacht. We hebben onze fles rum opengemaakt en samen met Neil rum-cola gedronken, wat moet je anders bij Rum Cay.

Het leek erop dat het goed zeilweer zou worden om verder richting de Turks en Caicos te zeilen. Het waaide alleen nog veel te hard om ’s ochtends te vertrekken, pas aan het eind van de middag nam de wind af tot een goeie zeilwind. Het was ongeveer 180 mijl naar de Turks en Caicos. We hebben de 2e nacht nog even de motor aangehad, maar voor de rest hebben we alles kunnen zeilen.

De Turks en Caicos is een eilandengroep die onder de Engelse kroon valt (zie ook het weblog stukje “de draad weer oppakken”). Het grootste bewoonde eiland heet Providenciales ook wel Provo genoemd. Voordat we naar Provo zijn gegaan hebben we nog een dagje bij het eiland West Caicos voor anker gelegen. We lazen in onze gids dat er op dit verder onbewoonde eiland een toeristenhotel met appartementen gebouwd werd. Toen we er eenmaal in de buurt waren zagen we dat een gedeelte van de appartementen niet afgebouwd is. We hoorden later dat de Leeman brothers dit vakantieparadijs gefinancierd had, maar toen die failliet ging is de bouw gestopt. Dus als je net de loterij hebt gewonnen is dit misschien wat, want het is nog te koop

Met een zuidenwindje konden we over een stukje Caicosbank naar Provo zeilen. Je zeilt dan op water van 3 tot 5 meter met een prachtige turkoois kleur.
We hadden de eerste dag voor anker donker bewolkt weer, en het bleef nog een paar dagen donker weer. We verhuisden naar de Sapodilla baai om in te klaren bij een haventerrein. Volgens de wat depressieve man van de immigratie hadden ze vorig jaar de laatste Nederlandse boot gezien. We waren net weer terug aan boord toen we een boot met een Nederlandse vlag zagen aankomen, de Lady Hawk met Jacques en Ria aan boord. We hebben een kopje koffie bij ze aan boord gedronken.
Het leek ons leuk om op Provo te gaan fietsen. Het eiland is iets groter dan Texel en het leek ons handig de boodschappen op de fiets te halen. Het verkeer rijdt er links en er is niet veel ruimte voor fietsers langs de weg. Men rijdt er erg hard en het fietsen was dus niet erg leuk en bovendien erg warm. We zijn zelfs een stukje langs een 4-baans weg gefietst. Toen we de volgende ochtend weer op pad gingen zijn we tegen het verkeer in gefietst, zodat we tenminste konden zien wie er over ons heen ging rijden. We hebben een stukje van Provo gezien, maar het eiland zelf ziet er niet heel bijzonder uit. Het moet het toch hebben van de stranden en het mooi heldere water en de koraalriffen.

Elke dag zag ik boten met duikers voorbij komen ik kreeg erg veel zin in duiken, want dat had ik al meer dan een jaar niet meer gedaan. We zijn verhuisd naar een ankerplek voor een jachthaven waarvan een duikboot vertrok en ik ben een dagje mee gaan duiken terwijl Ivo lekker aan het klussen was. Ik vond het heerlijk weer eens te zweven in het water en we hebben mooi gedoken in een natuurreservaat bij West Caicos. Er kwam een schildpad omhoog bij een wand, en ik ben een heel stuk met de schildpad mee gezwommen. Deze schildpad was net als heel veel vissen helemaal niet bang.

Elke keer als de wind één of meer dagen noord is, is dat prima zeilweer om weer verder naar het oosten te zeilen, dus we moesten weer verder.
We zijn eerst de Caicos bank over gezeild, zo’n 40 mijl over prachtig turkoois water. Af en toe moesten we opletten voor koraalkoppen, maar ook deze keer hebben we ze niet geraakt. We hadden een vislijn uitgegooid en vingen 2 keer een baracuda. Omdat deze giftig kunnen zijn hebben we ze maar weer terug gegooid. Bij Six Hill Cays aan de oostkant van de Caicos bank zijn we voor anker gegaan om ’s ochtends weer verder te zeilen richting de Dominicaanse Republiek.

In deze tijd van het jaar trekken er bultrug walvissen langs de eiland Salt Cay en Big Sand Cay om bij de Silver Bank en Samana bay bij de Dominicaanse Republiek te paren. We zagen even 2 bultruggen boven komen, maar helaas waren ze daarna verdwenen.
Onze zeiltocht naar Luperón verliep prima en toen de volgende ochtend de zon op kwam zagen we de bergen van de Dominicaanse Republiek liggen, het ziet er indrukwekkend uit. Er stak een landwindje op en we roken de tropische geur van het eiland, heerlijk. We hadden niet verwacht dat er in de beschutte baai bij Luperon zoveel boten voor anker zouden liggen, het zijn er minstens 50, waarvan er een groot aantal al een tijdje in deze baai doorbrengen.

De Dominicaanse Republiek is ongeveer zo groot als Nederland en deelt het eiland Hispaniola met Haïti dat aan de westkant van het eiland ligt. Men vertelde dat ze de aardbeving in Haïti hier hebben kunnen voelen. Vergeleken met Haïti is de Dominicaanse Republiek een welvarend land.

Voor het eerste deel van het inklaren werd de havenmeester met z’n hulpje door andere zeilers bij ons aan boord afgezet. Na het invullen van een formulier dachten ze dat we ze wel even naar de wal konden brengen. Maar ons bijbootje zat nog in het vooronder en moest nog worden opgeblazen. Gelukkig wilden onze buren ze wel even naar de wal brengen.
We zijn daarna de rest van het inklaar ritueel aan land gaan afhandelen en toen konden we het dorp in. Luperón ziet er rommelig uit, maar de mensen zijn vriendelijk

We waren op zaterdag aangekomen en op zondag was er een vlooienmarkt van en voor bootbewoners bij een jachthaven. Het was leuk om te kijken wat er verkocht werd en er ander zeilers te ontmoeten. Ivo kwam in contact met Ronald, een Nederlander die net als Ivo op de zeevaartschool in Den Helder gezeten heeft. Hij is hier 11 jaar geleden met een zeilboot gekomen en uiteindelijk met de Dominicaanse Xiomara getrouwd. Ze hebben inmiddels 3 kinderen en een prachtig huis op een heuvel met uitzicht over de baai, de bergen en de Atlantische oceaan. We hebben bij het restaurant van de jachthaven met ze gegeten en zijn daarna met ze mee gegaan om hun huis te bewonderen, het ziet er prachtig uit. Zo zie ja maar, Nederlanders kom je overal tegen
Positie: 19° 53' 50” N, 70° 57' 15” W.